Obsesyjna miłość

Obsesyjna miłość to specyficzna książka. Neapol, do którego wraca Delia jest brudny, duszny i właściwie wszystko tutaj sprawia wrażenie trochę niedopracowanego. Ludzie, mieszkania, ulice, relacje między bohaterami. Nawet rzeczy, które normalnie powinny być neutralne, u Ferrante mają jakiś nieprzyjemny zapach albo są lepkie, wilgotne i brudne.

Delia wraca do Neapolu na pogrzeb swojej matki, Amalii, która została znaleziona martwa w wodzie. I od początku pojawia się pytanie, co właściwie się stało. Czy rzeczywiście popełniła samobójstwo? Co robiła przed śmiercią? Delia zaczyna szukać odpowiedzi, ale im więcej odkrywa, tym bardziej wszystko się komplikuje.

Najbardziej podobało mi się to, że bardzo szybko przestaje być jasne, a co wspomnieniem Delii. Przeszłość cały czas miesza się z teraźniejszością. Wspomnienia z dzieciństwa wracają w najmniej odpowiednich momentach i czasami miałam wrażenie, że sama Delia nie wie już, co naprawdę pamięta, a co sobie dopowiada.

Jej dzieciństwo też nie było szczególnie szczęśliwe. Ojciec był agresywny i przekonany, że Amalia należy do niego. Wokół matki cały czas krążą mężczyźni, którzy ją obserwują albo próbują kontrolować. Amalia właściwie nigdy nie ma swojego życia tylko dla siebie. Nawet jej ciało jest czymś, o czym decydują inni.

I właśnie ciało jest tutaj bardzo ważne. Ferrante naprawdę nie oszczędza czytelnika. Jest mnóstwo opisów brudu, menstruacji, zapachów, seksu i różnych fizjologicznych szczegółów. Momentami miałam wrażenie, że jest tego po prostu za dużo. Rozumiem, że ma to pokazywać cielesność, wstyd i sposób, w jaki kobiece ciało jest oceniane przez innych, ale nie wszystko było dla mnie interesujące. Czasami zwyczajnie chciałam, żeby autorka już przestała opisywać kolejną rzecz, która śmierdzi.

Najciekawsza jest dla mnie jednak sama relacja Delii z matką. Delia przez większość życia próbowała się od Amalii odciąć. Po jej śmierci zaczyna natomiast coraz bardziej wchodzić w jej życie. Przymierza jej ubrania, poznaje jej sekrety, wraca do wydarzeń z dzieciństwa i zaczyna zastanawiać się, kim właściwie była jej matka. W pewnym momencie trudno już oddzielić Delii od Amalii. Jakby po śmierci matki córka zaczęła ją w pewnym sensie przeżywać na nowo.

Nie jestem jednak pewna, czy ta książka jest dla mnie. W połowie trochę mnie wynudziła. Niby cały czas coś się dzieje, ale jest to raczej takie powolne, psychologiczne grzebanie w przeszłości niż prawdziwy thriller. Jeśli ktoś oczekuje zagadki i szybkiej akcji, może się mocno rozczarować.

Do tego bohaterowie są w większości trudni do polubienia. Mężczyźni są przeważnie agresywni, zazdrośni albo obleśni, a relacje między nimi a kobietami są pełne przemocy i kontroli. Nawet sceny seksu są tutaj raczej nieprzyjemne niż zmysłowe. Wszystko jest jakieś chore i niezręczne.

Ksiązka ciężka, momentami nużąca i bardzo specyficzna. Ale rozumiem, dlaczego Ferrante zrobiła później taką karierę. Już tutaj ma ten charakterystyczny sposób pisania o kobietach, rodzinie, przemocy i tym, jak trudno zbudować własną tożsamość, kiedy całe życie ktoś próbuje ci powiedzieć, kim jesteś.