Oblicza miejsca. Topiczne i atopiczne wyobrażenia

Książka autorstwa Michaliny Kmiecik koncentruje się na badaniu koncepcji przestrzeni w poezji Juliana Przybosia. Autorka przedstawia w niej teoretyczne ramy dla różnorodnych przedstawień przestrzeni, zarówno tych miejskich, jak i naturalnych. Poprzez wprowadzenie dychotomii pomiędzy toposami i atopią, Kmiecik porządkuje często sprzeczne doświadczenia poety, który z jednej strony starał się podporządkować sobie przestrzeń i uczynić ją w pełni zrozumiałą, a z drugiej strony ulegał jej czarowi i opisywał jako coś niemożliwego do pełnego uchwycenia. W trakcie analizy różnych toposów w twórczości Przybosia, takich jak konstruktywistyczne miasta, mityczne wsie czy archetypiczny Paryż jako centrum kultury, oraz konfrontacji tych toposów z ujawniającymi się zjawiskami atopijnymi, do których należą postgeometryczne miasta z tomu "Sponad", paryskie lata trzydzieste i czterdzieste oraz naturalne krajobrazy z "W głąb las", autorka obserwuje kształtowanie się niestabilnego podmiotu – emocjonalnie wrażliwego z nieokreśloną tożsamością. Podmiot ten nieustannie balansuje pomiędzy sprzecznościami i nie dąży do scalającej syntezy. W końcowym suplemencie książki ukazano, jak Przyboś podejmuje próby kwestionowania opozycji między toposami a atopiami w późniejszej twórczości. Skierowując się ku abstrakcyjnym „nie-miejscu”, tworzy poezję, w której sens wiecznie się wymyka i objawia w epifaniczny sposób.