O przymierze z Niemcami. Wybór pism 1923-1939

Władysław Studnicki w swoich tekstach z dwudziestolecia międzywojennego ukazuje nie tylko niezachwianą determinację w dążeniu do realizacji swoich politycznych celów, ale także bogactwo argumentacji na rzecz sojuszu z Niemcami. Studnicki podkreślał, że sukces tej koncepcji nie mógł opierać się jedynie na prostej odpowiedzi na pytanie "tak czy nie". Kluczowym czynnikiem była konsekwentna realizacja długoletniego planu, który miał zostać wdrożony w odpowiednim momencie — w czasie sprzyjających warunków politycznych.W swoich pracach, takich jak "Wobec nadchodzącej drugiej wojny światowej", Studnicki wykazywał się umiejętnością przewidywania oraz trzeźwą oceną sytuacji, co sprawia, że jego dorobek jest uważany za jeden z najciekawszych w polskiej myśli politycznej tamtych lat. Podejmował wyzwania, przed jakimi stawało słabe państwo uwikłane w rozgrywki międzynarodowych mocarstw.Jan Sadkiewicz zauważa, że debata na temat potencjalnego polsko-niemieckiego sojuszu, która trwa do dziś, często sprowadza się do pytania, czy Polska powinna była przystać na niemieckie żądania na przełomie lat 1938-1939 i przystąpić do antybolszewickiej krucjaty. Jednakże zwolennicy takiego przymierza, jak Studnicki, dostrzegali złożoność sytuacji i rozumieli, że jej skuteczność wymagała przemyślanej i długoterminowej strategii, szczególnie po zakończeniu współpracy niemiecko-sowieckiej zapoczątkowanej przez Hitlera. Studnicki ostrzegał przed licznymi błędnymi założeniami, które można było wówczas uniknąć.