Nigdy nie będę twoja

Najbardziej w tej książce kupiłam nie romans, tylko to, że Samantha Young znowu stworzyła bohaterów, przy których serio chce się siedzieć do nocy i przewracać kolejne strony 🙈 „Nigdy nie będę twoja” to drugi tom serii An Adair Family i tym razem historia kręci się wokół Regan Penhaligon i Thane’a Adaira, czyli rodzeństwa bohaterów z pierwszej części. Regan przyjeżdża do Ardnoch w Szkocji, żeby odbudować relację z siostrą Robyn, a przy okazji próbuje też uciec przed własną przeszłością i obsesyjnym prześladowcą. I właśnie od Regan chcę zacząć, bo mam wrażenie, że ona robi tu ogromną robotę. To nie jest bohaterka idealna, grzeczna i wygładzona. Ona jest impulsywna, momentami trochę chaotyczna, ale jednocześnie ma w sobie mnóstwo serca i bardzo łatwo było mi ją polubić. Najbardziej podobało mi się to, że jej przyjazd do Szkocji nie jest tylko pretekstem do romansu, ale wynika z potrzeby naprawienia czegoś ważnego. Relacja z Robyn naprawdę ma tu znaczenie i dla mnie te siostrzane momenty były czasem nawet ciekawsze niż sam wątek miłosny 😭💛A Thane? No cóż. Samantha Young umie pisać takich facetów, że człowiek od razu rozumie, skąd całe zamieszanie. Thane jest wdowcem i samotnie wychowuje dwójkę dzieci, więc od początku wiadomo, że to nie będzie bohater lekki, łatwy i rozrywkowy. On nosi w sobie dużo bólu, dużo ostrożności i jeszcze więcej kontroli. Kiedy zatrudnia Regan jako nianię i gosposię dla swoich dzieci, widać od razu, że to układ, który musi się skomplikować. I oczywiście się komplikuje 😅

To, co mi się w tym romansie podobało najbardziej, to tempo budowania relacji. Jasne, można przewidzieć, w którą stronę to pójdzie, ale mimo to czyta się to naprawdę dobrze. Między Regan i Thanem jest chemia, napięcie i to fajne przeciąganie liny, kiedy oboje czują za dużo, ale żadne nie chce się do tego przyznać. Young umie pisać emocjonalne sceny tak, że nie są ani przesadzone, ani sztuczne. Ich uczucie rozwijało się w sposób, który po prostu mnie kupił. Bardzo, ale to bardzo podobał mi się też rodzinny klimat tej książki. Dzieci Thane’a nie są tu tylko dodatkiem do fabuły, żeby bohater wyglądał bardziej atrakcyjnie. One naprawdę mają znaczenie, wpływają na dynamikę relacji i sprawiają, że cała historia ma więcej ciepła. Do tego dochodzi cała rodzina Adairów, która ma w sobie coś takiego, że od razu chce się być częścią tego świata. To jedna z tych serii, gdzie oprócz głównego romansu naprawdę przywiązuje się do całego otoczenia.

Wątek kryminalny zrobił tu dobrą robotę. Nie przytłacza romansu, ale dodaje historii napięcia. Przeszłość Regan wraca, pojawia się zagrożenie, do tego dochodzą jeszcze problemy z przeszłości Thane’a, więc fabuła nie stoi w miejscu. Dzięki temu nie miałam poczucia, że czytam tylko o patrzeniu sobie w oczy i tłumieniu uczuć, chociaż wiadomo, to też tu jest i też działa 😌 Mam też wrażenie, że Samantha Young świetnie wyczuwa balans między dramatem a komfortem czytania. To nie jest historia, która rozwala emocjonalnie na tysiąc kawałków, ale też nie jest płaska. Są tu trudniejsze tematy, żal po stracie, poczucie winy, lęk, próba odbudowania relacji rodzinnych. A jednocześnie wszystko jest podane tak, że chce się czytać dalej, a nie odkładać książkę, bo jest za ciężko.

Jeśli miałabym wskazać jedną rzecz, która naprawdę wyróżnia ten tom, to powiedziałabym: więzi. Nie tylko romantyczne. Siostrzane, rodzinne, opiekuńcze. Nawet zwykłe rozmowy między bohaterami mają tutaj znaczenie. To właśnie dlatego ta książka wciąga bardziej, niż wynikałoby to z samego opisu. Bo dostaje się nie tylko romans, ale też całą sieć relacji, które coś znaczą.

Czy to najlepsza książka Young ever? Nie wiem. Ale wiem, że czytało mi się ją super i że autorka mnie nie zawiodła. Dostałam historię, która była emocjonalna, momentami słodka, czasami napięta, a do tego osadzona w szkockim klimacie, który robi swoje 🌿❤️ Przewidywalność trochę tu jest, jasne, ale gdy bohaterowie są dobrze napisani, a relacje działają, to ja naprawdę umiem to wybaczyć.

„Nigdy nie będę twoja” to dla mnie bardzo udany romans rodzinny z nutką niepokoju, fajną chemią i bohaterami, którym kibicowałam od początku do końca. Najmocniej zapamiętam Regan, dzieci Thane’a i relację sióstr, bo to właśnie te elementy zrobiły na mnie największe wrażenie. Jeśli ktoś lubi historie o rodzinach, które są trochę pogmatwane, o ludziach po przejściach i o uczuciach, które przychodzą w najmniej wygodnym momencie, to myślę, że ta książka serio może się spodobać 😊