(Nie)zwyczajna

Po „(Nie)zwyczajnej” nie spodziewałam się aż tyle. Wzięłam tę książkę z nastawieniem: dobra, pewnie będzie młodzieżówka z romansem, może miła, może trochę przesłodzona, przeczytam i zapomnę. A tu niespodzianka, bo to wcale nie jest taka lekka historyjka, jak sugeruje okładka czy opis. Owszem, jest tu wątek miłosny, ale dla mnie to przede wszystkim książka o byciu niewidzialną we własnym domu, o samotności, o dorastaniu z poczuciem, że nikt do końca cię nie widzi ani nie słyszy.

Najmocniej została mi w głowie Comet. Bardzo lubię takie bohaterki, które nie są przebojowe, wygadane i „cool” na siłę. Comet jest cicha, wycofana, siedzi bardziej w książkach i we własnej głowie niż w szkolnym życiu, i przez to wydała mi się zwyczajnie prawdziwa. Nie taka prawdziwa w sensie idealnie napisana pod realizm, tylko emocjonalnie prawdziwa. Naprawdę czułam jej zmęczenie światem, jej potrzebę schowania się, to, że ona funkcjonuje trochę obok innych ludzi, a nie razem z nimi. I chyba właśnie dlatego tak dobrze mi się to czytało.

Bardzo podobał mi się też klimat tej książki. Edynburg, liceum, trochę tej młodzieżowej codzienności, ale bez sztucznego lukru. Samantha Young nie robi z tego świata pocztówki ani serialu dla nastolatek, gdzie wszyscy są albo piękni, albo dramatyczni. Raczej pokazuje dość szorstką codzienność, w której są przyjaźnie, ale takie nie zawsze łatwe, są domowe problemy, są szkolne napięcia i to okropne uczucie, że czasem człowiek chciałby zniknąć, żeby nikt już niczego od niego nie chciał.

Tobias? No cóż, tutaj mam trochę mieszane uczucia, ale raczej w dobrym sensie. Z jednej strony wiadomo, że to ten typ chłopaka, który od razu robi zamieszanie. Nowy, z Ameryki, z łatką bad boya, więc schemat znamy. Z drugiej strony autorka nie zrobiła z niego tylko chodzącego absu i problemów do rozwiązania. Ma w sobie coś ciekawego i relacja między nim a Comet nie rozwija się w głupi, przyspieszony sposób, tylko raczej spokojnie, przez rozmowy, obserwację i wzajemne oswajanie się. To akurat bardzo doceniam, bo nie znoszę romansów, w których ludzie po trzech spojrzeniach wiedzą już, że będą dla siebie wszystkim.

Oczywiście nie jest tak, że wszystko mi się podobało. Były momenty, kiedy miałam ochotę trochę przyspieszyć akcję albo kiedy emocji było aż nadto. Czasami też Comet była tak zamknięta w sobie, że miałam ochotę wejść do tej książki i powiedzieć jej: dziewczyno, błagam, powiedz wreszcie głośno, co czujesz. Ale z drugiej strony to też było spójne z jej postacią, więc nie mogę uznać tego za wadę, raczej za coś, co po prostu momentami bywało frustrujące. Fajnie wypadł też ten motyw, że to nie jest tylko książka o miłości, ale też o przyjaźni i wrogości, o stracie, o marzeniach i o tym, że czasem trzeba zawalczyć o siebie, zanim zacznie się walczyć o kogokolwiek innego. I chyba właśnie dlatego ta historia zostaje trochę dłużej w głowie. Nie przez sam romans, tylko przez emocjonalne tło.

Naprawdę dobra książka, dużo dojrzalsza, niż można zakładać na początku. Nie czytam często takich historii, ale ta mnie wciągnęła i nawet trochę poruszyła. Jeśli ktoś lubi młodzieżówki, które oprócz uczucia mają też trochę smutku, trochę życiowego ciężaru i bohaterkę, której da się kibicować, to warto. Dla mnie to była jedna z tych książek, które czyta się niby lekko, a potem jednak coś po nich zostaje.