Niewolnicy z Socorro. Drużyna. Tom 4

Kolejna solidna odsłona serii! Dodatkową zaletą tej części było trochę śmiechu na głos, kilka przebłysków relacji Thorna z Katriną, a co najlepsze - crossover z Gilanem! Humor w poprzednich książkach polegał głównie na sprzeczkach między bliźniakami i obraźliwych pogawędkach między Thornem a Lydią, ale ta książka miała w sobie trochę świetnego humoru z Ucznia Rangera, który uwielbiam.

Podobnie jak w pozostałych częściach, mamy tu serię zwycięstw i porażek, dzięki czemu akcja toczy się wartko. Poznajemy niektóre słabości Hala - w końcu jest tylko nastolatkiem, nie może przewidzieć wszystkich błędów w swoich planach - i widzimy, jak Ingvar i Jesper błyszczą! Ponownie, bardzo podoba mi się praca zespołowa i koleżeństwo Bractwa. Skupienie się na tym, by każdy robił to, co do niego należy, by każdy wspierał się nawzajem, jest bardzo budujące, zwłaszcza w kulturze, w której często każdy działa sam dla siebie. Nadal nie czuję się szczególnie przywiązany do żadnej z postaci, ale wszyscy są wystarczająco sympatyczni, nawet Wulf.

Ze względu na kulturę wojowników i fakt, że jest to seria przygodowa, w bitwach jest dość dużo ofiar. Doceniam, że autor wyraźnie wspomina o unikaniu zabijania dla samego zabijania. Robią to, co muszą, aby się obronić i ominąć napastników, ale nie czerpią przyjemności z zabijania, zwłaszcza nieuzbrojonych i niewyszkolonych mężczyzn. Jest nawet szokująca reakcja na widok zniszczeń, jakie spowodował jeden z ich planów, gdy zdali sobie sprawę z szybkości i ogromu zniszczeń - jest w tym poczucie straty, mimo że to wciąż wróg. Thorn ma jednak bardziej bezduszne podejście - to po prostu część likwidacji wroga. Mam co do tego mieszane uczucia... takie same miałem w stosunku do Halta. Obaj są do siebie podobni pod tym względem, że nie mają skrupułów, by zabijać, gdy jest to "konieczne", choć wykazują i uczą powściągliwości, gdy jest to możliwe, a jednocześnie udaje im się pokonać napastników.

Jako że jest to seria dla młodzieży w wieku gimnazjalnym, doceniam, że autor zwrócił uwagę na zgubne skutki picia alkoholu, zwłaszcza przez nieletnich, i cieszę się, że Hal i inni tego unikają. Z drugiej strony, przeszkadza mi, że autor zwraca uwagę na kobiece standardy piękna - podkreśla, jak szczupłe były Lydia i Katrina podczas uczty. Jeśli zadajecie sobie trud stworzenia bohaterki, która przeczy stereotypom płci, to nie włączajcie tych nierealistycznych standardów piękna, tak jakby szczupłość była decydującym wyznacznikiem atrakcyjności kobiety.

Tak czy inaczej, książka jest nieco mroczniejsza niż inne, ponieważ porusza temat niewolnictwa. Jest to smutna rzeczywistość i żałuję, że nie udało im się zamknąć całej tej operacji. Ogólnie rzecz biorąc, to była świetna lektura i nie mogę się doczekać, co Gilan i Czaple zrobią dalej! Polecam!!!

John Flanagan jest jednym z moich ulubionych autorów beletrystyki dla młodzieży. Pomaga mu w tym fakt, że jest Australijczykiem i pisze z humorem i w stylu typowym dla Australijczyków. Jednak lubię go nawet poza tymi elementami. Podoba mi się, że jest jednym z tych autorów, którzy zdają sobie sprawę, że choć piszą dla młodzieży, ich historie nie powinny być dla nich "oklepane". Doceniam również to, że pisze i tworzy postacie, które są naturalne.

Flanagan ma styl, który mu się sprawdza w tworzeniu sympatycznych, szczerych postaci. Jego bohaterowie są wystarczająco bohaterscy, a złoczyńcy wystarczająco źli, z mnóstwem morałów i informacji historycznych do wyłapania pomiędzy nimi. Są to opowieści autora, który doszlifował swoją pracę do tego stopnia, że jest ona solidna i czysta. Nie znaczy to, że jest ona złożona na poziomie większych pisarzy, ale Flanagan akceptuje swoje ograniczenia i nie dąży do zepsucia wszystkiego w czystej bujności.

Jeśli chodzi o fabułę? Jest to opowieść o Bractwie współpracującym z dziwnymi i nieznanymi twarzami, by pokonać niewolników i starych wrogów. Przyznam, że sama historia ma mniej głębi niż wcześniejsze książki Ranger's Apprentice, ale jest w niej wystarczająco dużo elementów, które współgrają ze sobą, by historia ładnie się toczyła.

Ta książka była taaaaaak dobra! Naprawdę podobała mi się akcja i supens w książce. Jak zawsze, książki Johna Flanagana nie zawiodły mnie. Podobało mi się, że książka trzymała mnie w napięciu i że wszyscy bohaterowie mieli własne, silne umysły. Podoba mi się również przyjaźń i praca zespołowa, jaką wykazują się członkowie bractwa.
Zdecydowanie polecam ją każdemu, ale koniecznie trzeba najpierw przeczytać trzy pierwsze książki.

Kolejna solidna odsłona serii! Dodatkową zaletą tej części było trochę śmiechu na głos, kilka przebłysków relacji Thorna z Katriną, a co najlepsze - crossover z Gilanem! Humor w poprzednich książkach polegał głównie na sprzeczkach między bliźniakami i obraźliwych pogawędkach między Thornem a Lydią, ale ta książka miała w sobie trochę świetnego humoru z Ucznia Rangera, który uwielbiam.

Podobnie jak w pozostałych częściach, mamy tu serię zwycięstw i porażek, dzięki czemu akcja toczy się wartko. Poznajemy niektóre słabości Hala - w końcu jest tylko nastolatkiem, nie może przewidzieć wszystkich błędów w swoich planach - i widzimy, jak Ingvar i Jesper błyszczą! Ponownie, bardzo podoba mi się praca zespołowa i koleżeństwo Bractwa. Skupienie się na tym, by każdy robił to, co do niego należy, by każdy wspierał się nawzajem, jest bardzo budujące, zwłaszcza w kulturze, w której często każdy działa sam dla siebie. Nadal nie czuję się szczególnie przywiązany do żadnej z postaci, ale wszyscy są wystarczająco sympatyczni, nawet Wulf.

Ze względu na kulturę wojowników i fakt, że jest to seria przygodowa, w bitwach jest dość dużo ofiar. Doceniam, że autor wyraźnie wspomina o unikaniu zabijania dla samego zabijania. Robią to, co muszą, aby się obronić i ominąć napastników, ale nie czerpią przyjemności z zabijania, zwłaszcza nieuzbrojonych i niewyszkolonych mężczyzn. Jest nawet szokująca reakcja na widok zniszczeń, jakie spowodował jeden z ich planów, gdy zdali sobie sprawę z szybkości i ogromu zniszczeń - jest w tym poczucie straty, mimo że to wciąż wróg. Thorn ma jednak bardziej bezduszne podejście - to po prostu część likwidacji wroga. Mam co do tego mieszane uczucia... takie same miałem w stosunku do Halta. Obaj są do siebie podobni pod tym względem, że nie mają skrupułów, by zabijać, gdy jest to "konieczne", choć wykazują i uczą powściągliwości, gdy jest to możliwe, a jednocześnie udaje im się pokonać napastników.

Jako że jest to seria dla młodzieży w wieku gimnazjalnym, doceniam, że autor zwrócił uwagę na zgubne skutki picia alkoholu, zwłaszcza przez nieletnich, i cieszę się, że Hal i inni tego unikają. Z drugiej strony, przeszkadza mi, że autor zwraca uwagę na kobiece standardy piękna - podkreśla, jak szczupłe były Lydia i Katrina podczas uczty. Jeśli zadajecie sobie trud stworzenia bohaterki, która przeczy stereotypom płci, to nie włączajcie tych nierealistycznych standardów piękna, tak jakby szczupłość była decydującym wyznacznikiem atrakcyjności kobiety.

Tak czy inaczej, książka jest nieco mroczniejsza niż inne, ponieważ porusza temat niewolnictwa. Jest to smutna rzeczywistość i żałuję, że nie udało im się zamknąć całej tej operacji. Ogólnie rzecz biorąc, to była świetna lektura i nie mogę się doczekać, co Gilan i Czaple zrobią dalej! Polecam!!!

John Flanagan jest jednym z moich ulubionych autorów beletrystyki dla młodzieży. Pomaga mu w tym fakt, że jest Australijczykiem i pisze z humorem i w stylu typowym dla Australijczyków. Jednak lubię go nawet poza tymi elementami. Podoba mi się, że jest jednym z tych autorów, którzy zdają sobie sprawę, że choć piszą dla młodzieży, ich historie nie powinny być dla nich "oklepane". Doceniam również to, że pisze i tworzy postacie, które są naturalne.

Flanagan ma styl, który mu się sprawdza w tworzeniu sympatycznych, szczerych postaci. Jego bohaterowie są wystarczająco bohaterscy, a złoczyńcy wystarczająco źli, z mnóstwem morałów i informacji historycznych do wyłapania pomiędzy nimi. Są to opowieści autora, który doszlifował swoją pracę do tego stopnia, że jest ona solidna i czysta. Nie znaczy to, że jest ona złożona na poziomie większych pisarzy, ale Flanagan akceptuje swoje ograniczenia i nie dąży do zepsucia wszystkiego w czystej bujności.

Jeśli chodzi o fabułę? Jest to opowieść o Bractwie współpracującym z dziwnymi i nieznanymi twarzami, by pokonać niewolników i starych wrogów. Przyznam, że sama historia ma mniej głębi niż wcześniejsze książki Ranger's Apprentice, ale jest w niej wystarczająco dużo elementów, które współgrają ze sobą, by historia ładnie się toczyła.

Ta książka była taaaaaak dobra! Naprawdę podobała mi się akcja i supens w książce. Jak zawsze, książki Johna Flanagana nie zawiodły mnie. Podobało mi się, że książka trzymała mnie w napięciu i że wszyscy bohaterowie mieli własne, silne umysły. Podoba mi się również przyjaźń i praca zespołowa, jaką wykazują się członkowie bractwa.
Zdecydowanie polecam ją każdemu, ale koniecznie trzeba najpierw przeczytać trzy pierwsze książki.