Nie prosiliśmy o skrzydła

Letty młodo zaszła w ciążę. Nie była gotowa, by zacząć pełnić nową i jakże wymagającą rolę w swoim życiu. Nie była też gotowa powiedzieć ojcu swojego dziecka, że spodziewają się potomka. W tym trudnym momencie największym oparciem stali się jej rodzice, szczególnie mama. Oparcie przemieniło się jednak w przejęcie roli matki. A młoda matka zachowywała się tak, jakby nigdy nią nie była. Przez 15 lat.

Dotychczasowy sposób życia zmienił się w jednej chwili, bez żadnego przygotowania. Kiedy rodzice Letty zdecydowali się wrócić do swojego ojczystego Meksyku, kobieta nie miała wyboru - z dnia na dzień musiała stać się matką. Matką, która zacznie poświęcać czas swoim dzieciom, którego nigdy im nie dawała. Nauczyć się rozmawiać ze swoim nastoletnim synem, z którym dotąd niewiele ją łączyło. Godzić pracę z domowymi obowiązkami. A przede wszystkim - stać się odpowiedzialną za osoby, które od zawsze powinny być na pierwszym miejscu.

„Nie prosiliśmy o skrzydła” Vanessy Diffenbaugh to piękna powieść, która traktuje nie tylko o trudach życiach, nadziejach i miłości, ale także o przemianie, jakiej każdy człowiek może dokonać - nawet jeśli sytuacja wydaje się beznadziejna. Porusza również temat nierówności społecznych, które niestety istnieją wszędzie. Autorka z wrażliwością pokazuje świat migrantów - ludzi, którzy codziennie muszą wybierać między godnym życiem a bezpiecznym miejscem na ziemi. Ukazuje ich zmagania, samotność i niewidzialność w społeczeństwie.

Ta książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron i poruszyła mocniej, niż się spodziewałam. Z dużym zainteresowaniem obserwowałam przemianę głównej bohaterki - z osoby zagubionej, często bezradnej, w kogoś, kto potrafi podejmować odważne decyzje, pełne determinacji i miłości. Pokazuje świat, o którym zazwyczaj się nie mówi, a który niekiedy jest tak blisko nas. Świat pełen cichego bólu, lęków, ale też nieustannej walki o lepsze jutro.

Ta historia zostaje w głowie na dłużej - nie tylko przez tematy, które porusza, ale też przez emocje, jakie wywołuje. Nie miałam względem niej żadnych oczekiwań, a okazała się naprawdę dobrą książką, która na pewno zostanie na mojej półce.