Nie czekam na szklankę wody. O świadomej niedzietności

W naszym współczesnym języku wciąż brakuje określenia, które dla kobiet bezdzietnych nie byłoby związane z poczuciem niedostatku. Istnieją różnorodne podejścia do życia – zarówno w przypadku decydowania się na dzieci, jak i w wyborze życia bez nich. Rezygnacja z rodzicielstwa może być świadomą decyzją podyktowaną stylem życia, uwarunkowaniami ekonomicznymi, zdrowotnymi, obawami związanymi z klimatem czy wojnami, jak również chęcią uniknięcia traum z przeszłości. Czasami jest wynikiem braku odpowiedniego partnera w czasie, który byłby na to najlepszy, lub też wynika z dążenia do perfekcji i obawy przed byciem przeciętnym rodzicem. Dyskusje na temat osób bezdzietnych nabierają aktualności i zmuszają do refleksji nad współczesnymi modelami partnerskimi oraz rodzinnymi. To, co kiedyś uznawano za brak, można teraz postrzegać jako pełnię bogactwa innych doświadczeń. Katarzyna Tubylewicz przygląda się poglądom swoich bohaterów i porównuje skandynawskie oraz polskie spojrzenie na kwestie rodzinne. Analizuje też demografię różnych krajów, zastanawiając się, czy stoi przed nami kryzys, czy może raczej przemiana społeczna. W książce jej narracja łączy reportaż z esejem, przyczyniając się do ukazania różnic w postrzeganiu niedzietności. Dziś, gdy społeczne oczekiwania silnie wpływają na życie osobiste, zwłaszcza kobiet, coraz trudniej jest walczyć o indywidualną wolność. Współczesne podejście do świadomej bezdzietności staje się kluczowe i może mieć większe znaczenie niż wiele działań politycznych. Naświetla także nasze reakcje na inność, szczególnie kobiecą. Autorka, będąc matką jedynaka w kraju, gdzie to rzadkość, często spotykała się z pytaniami o kolejne dziecko. Lecz zarówno jej życie, jak i życie osób bezdzietnych, które opisuje, są bogate i pełne. Wzrastająca liczba osób bezdzietnych zmienia społeczeństwa, a rozmowa o tym jest niezbędna.