Nakarm! To nie jest miejsce dla was, dziewczynki

Ile mięśni angażujemy podczas połykania wody? Jak wiele z nich działa, gdy tworzymy dźwięki? Jako dzieci rodzimy się z umiejętnością rozróżniania dźwięków wszystkich języków świata. Istnieje ponad osiemset fonemów, ale z czasem zaczynamy ignorować te, które nie należą do naszego ojczystego języka, dostosowując się do brzmienia mowy naszych bliskich. Uczymy się przyjmować pokarmy, które na początku sprawiają nam trudność. Dorastamy, uczymy się poprzez naśladowanie, rozwijamy swoje umiejętności. Świat wokół nas się zmienia; temperatura bije rekordy, Amazonia traci swoje lasy w płomieniach. Powoli zaczynamy zdawać sobie z tego sprawę, wychodzimy z cienia, z ról cichych i niewidocznych. Dziewczynki, nastolatki i kobiety umacniają swoje mięśnie i uczą się wyrażać swój prawdziwy, choć czasem zachrypnięty, głos. Joanna Stryjecka, urodzona w 1987 roku, jest poetką i absolwentką matematyki finansowej na Uniwersytecie Śląskim oraz Studiów Literacko Artystycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wydała dwa tomy poezji: „Balladę o wyrzynarce” opublikowaną w 2015 roku przez Zaułek Wydawniczy Pomyłka w Szczecinie, za którą otrzymała Nagrodę im. Kazimiery Iłłakowiczówny, oraz „Lanugo” wydaną w 2021 roku przez Fundację Duży Format w Warszawie. Jest współautorką książki „Jutro nie mieści się w głowie. Dzienniki czasu pandemii” wydanej w 2020 roku przez Blue Bird w Warszawie. Otrzymała stypendium Fundacji Grazella im. Anny Marii Siemieńskiej i mieszka w Krakowie.