Morderstwo w szybie windy

W 1933 roku w Paryżu doszło do spotkania dwóch wybitnych myślicieli, Waltera Benjamina i Bertolta Brechta, którzy wspólnie zdecydowali się na pisanie powieści kryminalnej. Chociaż ich cel był wspólny, to motywacje znacząco się różniły. Benjamin, zafascynowany kulturą popularną, postrzegał dzieła tej kategorii jako lustro współczesnych przemian społecznych. Kryminały traktował jak historyczne źródła, dokumentujące realia danej epoki. Dla Brechta każda forma literacka zawsze miała wartość jako potencjalne narzędzie w działalności artystyczno-politycznej. Eksperymentował z różnymi gatunkami, widząc w nich narzędzia pracy twórczej.Mimo że finalna wersja powieści nigdy nie ujrzała światła dziennego, to autorzy pozostawili po sobie szkice. Zawierały one zwarte opisy rozdziałów, wątków, scen oraz notatki dotyczące zdarzeń pobocznych. Pozostałe zapiski pozwalają zrekonstruować fabułę planowanej historii. Głównym protagonistą jest Karl Seifert, były akwizytor, trudniący się szantażowaniem spółek akcyjnych. Jest to postać zuchwała, prowadząca wyrafinowaną grę z instytucjami. Seifert bez skrupułów wykorzystuje ludzi, zwłaszcza kobiety, skupiając się jedynie na własnych korzyściach. To jednak jego arogancja, która przez lata pozwalała mu na szemrane interesy, ostatecznie przyczynia się do jego upadku.Choć Benjamin i Brecht doceniali kulturę popularną, nie uznawali wartości komiksów, co może być zaskakujące biorąc pod uwagę potencjał tego medium. Wbrew ich opinii, grafik i performer Steffen Thiemann pochylił się nad zachowanymi notatkami i stworzył powieść graficzną, która oddaje klimat tamtej epoki. Wykorzystując technikę drzeworytu, Thiemann stworzył czarno-białe ilustracje, które wprowadzają nas w skomplikowany świat biurokracji z pierwszej połowy XX wieku, podszyty komicznością. Jednocześnie ilustracje te uwydatniają niepokój jako istotnego, choć drugoplanowego bohatera tej historii.