Moja zimowa miłość

„Moja zimowa miłość” to naprawdę przyjemna, lekka historia, którą czyta się błyskawicznie. Choć to nowelka, łatwo w niej przepaść i całkowicie zatracić się w świecie Lake Wisteria. Autorka stworzyła opowieść, w której jest ciepło, spokojnie i komfortowo, dokładnie tak, jak lubię czytać zimowe książki. Historia ma w sobie coś bardzo otulającego jak kocyk — przy niej można odetchnąć, zatrzymać się na chwilę i pozwolić, żeby świat bohaterów wciągnął nas w swoje rytmy.

Catalina to bohaterka zdystansowana, trzymająca ludzi na bezpieczny dystans. Jej chłód nie jest pustą pozą, a raczej sposobem na radzenie sobie z emocjami i zachowanie kontroli nad własnym życiem. Z łatwością można zrozumieć, dlaczego nie ufa od razu, a jednocześnie kibicować jej małym krokom w stronę otwarcia się. Luke jest jej całkowitym przeciwieństwem — serdeczny, otwarty, naturalnie troskliwy i z taką energią, że trudno go nie lubić od pierwszych stron.

Ich relacja rozwija się spokojnie, bez dramatycznych zwrotów akcji, oparta na drobnych gestach, czułych spojrzeniach i rozmowach, które stopniowo zbliżają ich do siebie. To właśnie te subtelne momenty budują między nimi prawdziwe emocje i sprawiają, że historia jest tak wciągająca.

Ogromnym plusem książki jest klimat małego miasteczka i zimowo-świąteczna atmosfera, która pełni funkcję subtelnej, ale niezwykle skutecznej oprawy fabuły. Jest tu ślub, rodzina, powroty do miejsc, z których planuje się uciec, oraz ten charakterystyczny spokój i ciepło, które sprawiają, że chce się zostać w tej historii dłużej. Wszystko jest naturalne, nienachalne i przesycone drobnymi, codziennymi radościami, które potrafią wywołać uśmiech.

Chemia między Cataliną a Luke’em buduje się stopniowo, na małych gestach, wspólnych chwilach i powolnym poznawaniu siebie nawzajem. To spokojny, czuły romans, który idealnie sprawdzi się na zimowy wieczór. Jedyny minus? Zdecydowanie chciałoby się zostać w tej historii dłużej, bo bohaterowie i ich świat zostają w głowie na długo po odłożeniu książki. 🩵❄️