Mój bajarz odnowiony

Literatura dziecięca w Polsce zawsze charakteryzowała się silnym przesłaniem tożsamościowym, co było wielokrotnie podkreślane przez badaczy takich jak Izabela Lewańska. W różnorodnych okresach historycznych, podział na "swoje" i "obce" często był tak wyraźnie zaznaczony, że z dzisiejszego punktu widzenia można dostrzec, iż dotykał granicy ksenofobii, a czasami nawet ją przekraczał. Owa ksenofobia była wówczas postrzegana jako zaleta tamtego okresu. Obecne czasy również zmagają się z podobnymi dylematami, próbując umiejscowić poszczególne opinie w debatach na temat historii czy współczesnych wydarzeń. Literatury Dwudziestolecia, jej historia, kryteria oceny oraz odbiór przez czytelników, uczą nas, że rozumienie tych zjawisk zależy od kontekstu i perspektywy.Książka, która jest przedmiotem tego opisu, zaprasza czytelnika na kilka swobodnych wędrówek przez nieodkryte do końca obszary literatury, skoncentrowanych wokół takich tematów jak tożsamość, symbolika przestrzeni oraz przyroda. Niektóre elementy wykraczają poza z góry przyjęte ramy, jak choćby szkic o "Bajarzu polskim". To dzieło jest ważną częścią mojego i nie tylko mojego dzieciństwa, mimo że powstało w połowie XIX wieku i należy do zupełnie innej epoki.