Modernizacja w cieniu Allaha. Współczesny Iran

System polityczny Islamskiej Republiki Iranu jest unikalnym przykładem strategii kulturowej, która ukształtowała się jako odpowiedź na presję cywilizacji zachodniej. Rozwój tego systemu, uwzględniając przemiany modernizacyjne, wprowadził kraj w fazę kryzysu, charakteryzującą się napięciem między potrzebą zachowania dotychczasowego porządku a koniecznością zmian. W przeszłości takie sytuacje prowadziły do rewolucji: konstytucyjnej (1905-1911) i islamskiej (1979). Obecnie Iran stoi przed perspektywą kolejnej rewolucji, będącej odpowiedzią na wyzwania stawiane przez Zachód od początków XIX wieku.Z perspektywy destabilizacji i przejęcia kontroli nad systemem, kluczowym elementem jest osłabienie jego fundamentów. Osiągnąć to można poprzez blokowanie dostępu do zasobów i zakłócanie ich przepływu, co było już stosowane w okresach embarga i sankcji gospodarczych i najprawdopodobniej będzie kontynuowane. Kolejną, bardziej złożoną metodą podważenia zdolności zarządzania jest wojna informacyjna, która koncentruje się na identyfikacji słabych punktów komunikacyjnych, rozszerzaniu sieci agentów i tworzeniu kanałów komunikacji z częścią społeczeństwa sprzeciwiającą się obecnemu porządkowi. Świadomość mocy symboli w przestrzeni kulturowej umożliwia zarówno szyickim liderom, jak i potencjalnym przeciwnikom politycznym skuteczne manipulowanie emocjami społecznymi.