Między wspólnotą a wyobcowaniem

W obecnym stuleciu obserwujemy intensywne i istotne przemiany, które w dużym stopniu wpływają zarówno na życie prywatne, jak i publiczne, obejmując przy tym zarówno aspekty fizyczne, jak i aksjologiczne. Współczesna rzeczywistość to złożona sieć konkurencyjnych idei oraz różnorodnych opowieści dotyczących świata i roli, jaką w nim odgrywa człowiek. Jednym z przejawów tych procesów jest ewolucja rodziny, która przez wiele lat była swego rodzaju azylem, zapewniającym jej członkom poczucie psychologicznego i ekonomicznego bezpieczeństwa.Obecnie młodzi ludzie często odkładają na później decyzję o stworzeniu stałego związku lub wybierają życie w pojedynkę, co odzwierciedla wartości współczesnego świata, takie jak elastyczność i mobilność. Jednak człowiek, będąc stworzeniem społecznym, niezależnie od wyboru samotności czy konieczności bycia samym, doświadcza izolacji. Przeciwstawieniem się temu zjawisku jest potencjał tkwiący w kulturze do tworzenia wspólnot. W dzisiejszych czasach, jak nigdy dotąd, istnieją szerokie możliwości zrzeszania się, zarówno w tradycyjnych społecznościach, jak i tych powstających za pośrednictwem mediów społecznościowych czy spontanicznych ruchów.W kontekście globalizacji i zawiłości dzisiejszego świata pojawia się potrzeba nowego spojrzenia na klasyczną koncepcję dobra wspólnego (bonum commune). Na tę potrzebę zwracają uwagę autorzy książki, reprezentujący trzy różne uczelnie. Łukasz Szwejka jest związany z Uniwersytetem Jagiellońskim, Bogdan Więckiewicz z Uniwersytetem Pedagogicznym w Krakowie, a Piotr T. Nowakowski z Uniwersytetem Rzeszowskim. Ich rozważania, wsparte obszernym materiałem empirycznym, mieszczą się na styku pedagogiki, socjologii, familiologii i filozofii.