Mężczyzna, który się uśmiechał. Komisarz Wallander. Tom 4

Naszym głównym bohaterem jest szwedzki detektyw, który jest „zagubiony”. Przebywa na urlopie, cierpiąc na głęboką depresję po tym, jak zmuszony był — choć słusznie — zabić człowieka. Brzydzi się rosnącą biurokracją systemu i nie przepada za nowymi metodami, które wypierają stare. Obawia się rozrostu administracji i wyobraża sobie dzień, w którym wszyscy administratorzy — byli policjanci — będą jedynie przekazywać sobie papiery w swoich biurach. Mimo to wspiera kobietę-detektyw, którą inni mężczyźni w zespole poniżają na różne sposoby.

Od początku mniej więcej wiemy, kto jest „tym złym”: wpływowy finansista i obywatel świata, który kontroluje międzynarodową korporację wartą miliony. Antagonista mieszka w pseudo-zamku („McCastle”) na strzeżonym elektronicznie terenie na wsi. Część zagadki polega na odkryciu, jaki dokładnie przekręt prowadzi.

Detektyw wie, że jego ludzie są odpowiedzialni za trzy morderstwa (dwa „wypadki” i jedno „samobójstwo”), a także za nieudany zamach samochodowy i atak miną lądową. Decyduje się nie odchodzić z policji dopiero wtedy, gdy jedną z ofiar okazuje się jego znajomy. Wraca do pracy z wielką determinacją.

Ten policyjny procedural jest łatwy i wciągający w czytaniu. To jedna z kilku książek z tą samą postacią — serii o Kurcie Wallanderze. Nie sposób się pogubić w starannie skonstruowanej fabule. Historia opowiadana jest z perspektywy głównego bohatera, który regularnie przegląda postępy — czy to mentalnie, czy na codziennych odprawach, czy w rozmowach z partnerem. Nawet podaje nam daty i godziny. A czasem może to być AŻ za dużo — w jednym akapicie dowiadujemy się, że był z powrotem na posterunku tuż po 13:00, o 16:00 udał się do prokuratora, nie wyszedł stamtąd przed 22:00, a w domu był już o 23:00!