Mężczyzna doskonały

Powoli przebijam się przez „Szkołę Ms. Martin” Mary Balogh i chociaż każda książka ma swój urok, „Mężczyzna doskonały” jest bez wątpienia moją ulubioną z całej serii. Jest coś z natury satysfakcjonującego w obserwowaniu, jak dwoje dojrzałych, strzeżonych ludzi powoli (i mam na myśli chwalebnie powoli) zakochuje się w sobie na tle społecznych oczekiwań, osobistej traumy i, w tym przypadku, upartego oddania obowiązkom.

Bohaterka, Claudia Martin, nie jest typową postacią z czasów regencji. Nie jest szeroko otwartą debiutantką ani zalotną kokietką. Jest dyrektorką szkoły. Po trzydziestce. Zaciekle niezależna, nieco kłująca, głęboko pryncypialna i absolutnie oddana swojej szkole dla dziewcząt. To postać, której nie tylko się kibicuje - ją się szanuje. Wyrzeźbiła dla siebie sensowne życie bez małżeństwa i tytułu, a kiedy śmiesznie atrakcyjny i irytująco czarujący markiz Attingsborough wkracza w jej życie z ofertą, której nie może grzecznie odrzucić, po prostu wiesz, że będzie walczyć z zębami i paznokciami, aby nie zakochać się w nim.

A jakim bohaterem jest Joseph. Jest rozważny. Wyrafinowany. Głęboko honorowy. Ale pod arystokratyczną powłoką kryje się prawdziwy konflikt. Jego ojciec naciska na niego, by się ożenił i spłodził potomka, a społeczeństwo ma oko na Portię Hunt - typ „idealnej księżnej”, która emanuje chłodem i uśmiechem w równym stopniu. Joseph ma jednak bagaż: córkę urodzoną poza małżeństwem, Lizzie, która jest niewidoma i cudowna i zupełnie nie nadaje się (zgodnie z czasami) do bycia w centrum uwagi uprzejmego społeczeństwa. Czułość Josepha wobec córki i poświęcenia, jakich dokonał, by ją chronić, dodają głębi jego postaci. Jest ojcem o miękkim sercu w sztywnym świecie i szczerze mówiąc, sprawiło to, że pokochałam go nawet bardziej niż większość romantycznych bohaterów.

Książka jest, cóż, po prostu powolna. Krąży. To obserwowanie, jak mury upadają, cegła po cegle. Claudia nie jest kobietą, która łatwo się otwiera - jej przeszłość nauczyła ją ostrożności wobec mężczyzn takich jak Joseph - a Joseph jest zbyt pełen dumy, zbyt świadomy, by cokolwiek wymuszać. To, co buduje się między nimi, jest zasłużone i piękne. Jest śmiech. Wzajemny szacunek. Rozmowy, które rozciągają się i pogłębiają. I tak, w końcu pojawia się też namiętność - ale zanim nadejdzie, czuje się, że jest kulminacją czegoś znaczącego, a nie tylko punktem fabuły.

I nie zapominajmy o małej Lizzie. Dzieci w romansach mogą być ryzykowną rzeczą - często są zbyt cenne lub po prostu rekwizytami. Ale Lizzie jest napisana z niuansami i uczuciem. Jej ciekawość, determinacja i miłość do ojca absolutnie wyskakują ze strony. Jej relacja z Claudią jest szczególnie urocza - początkowo nieśmiała, ale wypełniona prawdziwą więzią. Obserwowanie, jak Claudia łagodnieje dzięki interakcjom z Lizzie, samo w sobie było drugą historią miłosną.

Balogh robi również coś, co bardzo doceniam: szanuje inteligencję czytelnika. Nie ma tu zbędnego melodramatu, wąsatych złoczyńców czy absurdalnych zwrotów akcji. Zamiast tego konflikt rodzi się wewnątrz - z charakteru, z okoliczności, z okrutnych oczekiwań społeczeństwa. Stawka jest emocjonalna i realna. A kiedy pojawiają się rozwiązania, wydają się właściwe. Wypracowane. Uczciwe.

Ostatnie rozdziały wywołały we mnie emocje, nie dlatego, że wydarzyło się coś tragicznego, ale dlatego, że byłam tak zaangażowana w tych ludzi - tych wadliwych, odważnych, przyzwoitych ludzi - osiągających szczęście, na które zasłużyli. Książka nie kończy się z hukiem, ale z cichym, silnym poczuciem słuszności. Claudia i Joseph nie tylko się zakochują - oni budują coś razem, partnerstwo zakorzenione we wzajemnym zrozumieniu i zaufaniu. A w gatunku, który często mocno opiera się na fantazji, ten rodzaj realizmu jest jak powiew świeżego powietrza.

Szczerze polecam.