Matka śmierci i świtu. Wojna straconych serc. Tom 3

Po zakończeniu drugiego tomu od razu miałam ochotę rozpocząć kolejną część. Wydarzenia z finału sprawiły, że byłam bardzo ciekawa dalszych losów bohaterów i nie chciałam długo czekać z kontynuacją, dlatego zabrałam się za nią już kolejnego dnia.

Ta książka pochłonęła mnie bez reszty. Bardzo trudno było mi znaleźć moment, w którym mogłabym ją odłożyć, robiłam to głównie wtedy, gdy zmęczenie było już silniejsze ode mnie. Ogromnie podoba mi się świat wykreowany przez autorkę, jest rozbudowany, szczegółowy i pełen ciekawych elementów. Równie dobrze wypadają bohaterowie, każdy z nich ma własny charakter, historię oraz motywacje. Szczególnie doceniam to, że autorka nie boi się poruszać trudnych i ważnych tematów.

Mimo tego w pewnym momencie, zwłaszcza bliżej końca, moje zainteresowanie trochę osłabło. Na szczęście nie trwało to długo, ponieważ dotyczyło tylko kilku rozdziałów, które wydawały mi się odrobinę za bardzo rozciągnięte. Nie wpłynęło to jednak znacząco na moją ocenę, ponieważ nadal były istotne dla całej historii.

Z każdą częścią coraz bardziej przywiązywałam się do postaci. Mam wrażenie, że nie da się ich polubić bardziej. Tish zachwyciła mnie swoją dobrocią, empatią i siłą, a jednocześnie pokazała, że potrafi walczyć o siebie i osoby, które kocha. Max również przeszedł dużą zmianę, stał się bardziej otwarty, chociaż jego wcześniejsza wersja także miała w sobie coś, co sprawiało, że go lubiłam. Szkoda tylko, że nie będę mogła już poznać kolejnych momentów z jego udziałem.

Uważam, że bohaterowie otrzymali zakończenie, na które naprawdę zasłużyli. Przez całą serię spotkało ich wiele trudnych chwil i musieli zmierzyć się z ogromnym cierpieniem, dlatego cieszę się, że w końcu mogli odnaleźć spokój i szczęście. Sam finał był dla mnie bardzo emocjonalny, po trzech tak rozbudowanych tomach ciężko było po prostu pożegnać się z tą historią.