Mate

„Mate”

Początkowo byłam na tę książkę zła, może nawet lekko rozczarowana i zawiedziona. “Bride” było wspaniałe, świetnie się przy niej bawiłam, natomiast w “Mate” wszystko jakby opadło. Nie mogłam wciągnąć się w historię, a kilka istotnych elementów zwyczajnie mnie frustrowało.

Nie było źle, ale też nie było dobrze. Bardzo mocny średniak, które nie potrafił rozkochać mego serca.

Serena - hybryda. Pół człowiek, pół wilkołak. Partnerka alfy. Śmiertelna choroba. Brzmi nieźle, prawda? A jednak jej postać i wątek choroby mnie rozczarowały. Gdy poznałam diagnozę, tylko żałośnie parsknęłam. Liczyłam na coś głębszego, coś, co sprawi, że moje serce zacznie drżeć ze strachu, ale niestety.

Koen - alfa. I to w zasadzie tyle, bo jego postać mnie nie kupiła.

Ich relacja? Niby przeznaczeni, ale kompletnie tego nie czułam. Jeśli chodzi o chemię - na początku nie istniała, ale gdy pojawiła się scena w łazience, zrobiło się naprawdę gorąco.

Styl autorki - jak to u Ali. Ona ma w sobie to coś. Zwłaszcza poczucie humoru, które nieraz potrafiło mnie rozbawić, szczególnie w scenach z Mistery i ich dialogami (Girl… tęskniłam za tobą!).

Fabuła - miałam wrażenie, że wkradł się chaos i odrobina nudy. Może jakaś równia pochyła? Było wiele wątków niewytarczająco rozwiniętych. Często przeskakiwano z ważnych tematów do komicznych scen, a istotne momenty kończyły się zbyt szybko. Zwłaszcza w scenach z pewną grupą ludzi… tam autorka miała przestrzeń, by ugrać coś emocjonującego, a jednak tego zabrakło.

Mimo wszystko książkę czytało się “dość” dobrze. Co prawda bez efektu “wow” i momentami nużąco, ale liczyłam na coś zupełnie innego.

Czy polecam? Widzę, że książka zbiera niemal same pozytywne opinie, więc... wiecie, co robić.