MacGregorowie. Tom 3. Wszystko jest możliwe

To klasyczna Nora Roberts – opowieść pełna pasji, ale i trudnych emocji. Główna bohaterka, Shelby, natychmiast skradła moje serce. Jako artystka ceniąca wolność i nienawidząca rutyny, stanowi uosobienie niezależności. Jej trauma z dzieciństwa – bycie świadkiem morderstwa ojca-senatora – ukształtowała w niej twarde postanowienie: nigdy nie wejdzie do świata polityki, który odebrał jej poczucie bezpieczeństwa. Shelby poprzysięgła sobie, że nie da się wtłoczyć w ramy nienagannej żony dyplomaty.

Wszystko zmienia się, gdy na jej drodze staje Alan MacGregor. Kolejny ambitny senator, który jest całkowitym przeciwieństwem chłodnych i opanowanych kobiet, z jakimi dotychczas się spotykał. Choć Shelby od początku stawia jasne granice, Alan – w typowy dla romansów z lat 80. sposób – nie przyjmuje odmowy. I tu pojawia się mój największy problem z tą historią. Choć rozumiem konwencję epoki, nacisk Alana momentami budził mój opór. W moich oczach „nie” zawsze powinno znaczyć „nie”, a forsowanie granic partnerki, nawet w imię wielkiej miłości, pozostawia po sobie pewien niesmak.

Mimo to książka ma swoje genialne momenty. Sceny w zamku MacGregorów, gdzie Shelby stawia czoła nestorowi rodu, są fenomenalne. Jako dumna przedstawicielka klanu Campbellów, nie daje się zastraszyć głośnemu zachowaniu seniora, czym natychmiast zyskuje jego uznanie i miłość. Choć Alan ostatecznie musiał niemal „wymusić” na niej zgodę na ślub, trudno pozostać obojętnym na mężczyznę, który zamiast bukietu róż, postanawia podarować ukochanej... całą tęczę.