Lenie bumelanci i niebieskie ptaki

Bertrand Russell w swoim błyskotliwym eseju "Pochwała lenistwa" przytacza anegdotę o podróżniku, który w Neapolu spotyka dwunastu żebraków leniuchujących na słońcu i obiecuje lirę temu najbardziej leniwemu. Jedenastu żebraków zerwało się, by dowieść swoich praw do nagrody, co sprawia, że dwunasty otrzymuje lirę. W tym kontekście Russell prowokacyjnie utrzymuje, że znaczna część ludzkich nieszczęść we współczesnym świecie ma źródło w przekonaniu o nadzwyczajnej wartości pracy, a droga do szczęścia i dobrobytu prowadzi przez świadome ograniczenie ilości wykonywanej pracy. Tom, w którym pojawia się ten esej, bada różnorodne oblicza lenistwa i związanych z nim postaw, takich jak próżniactwo czy lawiranctwo. Choć zazwyczaj postrzegamy je w negatywnym świetle, niektórzy bohaterowie zbliżają się do postaci poszukujących wolności. Czują się przytłoczeni przez współczesną kulturę, która jest źródłem ich cierpień, i szukają metod, by sobie z nią poradzić. Podejmują działania takie jak opór, manipulacja czy kłamstwo, aby zachować wyższe wartości w obliczu niesprzyjających warunków.