Lechowe Pole 955

Ta publikacja w sposób przystępny przedstawia tło, przygotowania, przebieg oraz skutki bitwy, która miała miejsce 10 sierpnia 955 roku na Lechowym Polu. Starcie toczyło się pomiędzy zjednoczonymi księstwami niemieckimi, wspieranymi przez dwa legiony czeskie, a wojskami węgierskimi. Dowodzona przez króla Ottona I armia niemiecka, złożona z lekko i ciężkozbrojnej jazdy, walczyła przeciwko konnym łucznikom i piechocie, na której czele stał węgierski dowódca Bulcs. Niemiecka strona składała się z germańskich plemion Sasów, Bawarów, Franków i Szwabów, czeskich legionów oraz oddziałów z podbitych plemion południowego Połabia. W przeciwieństwie do tego, Węgrzy dysponowali elitarną konnicą wspomaganą przez piechotę z ludów Kotliny Panońskiej. Bitwa ta wyryła się znacząco w historii Europy, kończąc 60-letni okres węgierskich najazdów na zachodnią część kontynentu. Historycy, korzystając z przekazów, obliczyli, że na tereny wschodniofrankijskie w latach 900-955 Węgrzy najeżdżali aż 32 razy. Dzięki triumfowi Ottona Wielkiego, większość wojsk węgierskich, a także ich kluczowi wodzowie, została pokonana. Zwycięstwo było tak spektakularne, że jeszcze na polu bitwy Otton został okrzyknięty cesarzem przez swoich rycerzy, co nawiązywało do tradycji późnoantycznych legionów rzymskich. W 962 roku Otton I faktycznie uzyskał koronację cesarską w Rzymie, co nie byłoby możliwe bez tego przełomowego triumfu.Jednocześnie w opisie znajduje się wzmianka o oblężeniu Masady — starożytnej twierdzy żydowskiej położonej na południowym wschodzie Izraela, niedaleko Aradu. Pierwsze fortyfikacje tej twierdzy pochodzą z II wieku p.n.e., a były znacznie rozbudowane przez Heroda Wielkiego w latach 37-31 p.n.e. Po jego śmierci, miejsce to zostało przejęte przez garnizon rzymski. W 66 roku n.e., podczas wojny żydowskiej, forteca została zdobyta przez zelotów, a w 73 roku n.e. była jednym z ostatnich punktów oporu przeciwko Rzymianom, dowodzonym przez Flawiusza Silvę. Obrony twierdzy przewodził Eleazar ben Jair. Nawet w obliczu nieuniknionej klęski, zeloci podjęli dramatyczną decyzję o samobójstwie, by uniknąć niewoli, co do dziś pozostaje w pamięci dzięki zachowanym relacjom historycznym.