Las duchów

Zaskakujące jak coś co jest oczywiste dla jednej osoby, może być w ogóle nieznane drugiej osobie. Często ta oczywistość wydaje się tak powszechna, że po latach o niej zapominamy. Tak jak w przypadku zwyczajów, które zanikają. I bez świadomości, że to co od dziecka znaliśmy jako nasze, jest tak naprawdę, nie czymś masowym, a właśnie unikatowym, trudno będzie zachować o owej niezwykłej „oczywistości” pamięć.

Problematykę pamięci i utraty dziedzictwa podejmuje w książce „Las Duchów” Andrzej Dybczak. Autor zostaje zatrudniony w Krakowskim Muzeum Etnograficznym, aby odkryć tajemnicę eksponatów ukrytych w archiwum muzeum, a pochodzących gdzieś z pustkowi dalekiej, syberyjskiej północy. Wyrusza śladem przedmiotów w długą podróż do kraju rdzennych ludów żyjących na terenach Federacji Rosyjskiej – Selkupów i Nieńców. Zderza się ze światem, który przez ustrój komunistyczny został wykorzeniony, a przez „nowe” rządy zapomniany. Narrator w barwny sposób opisuje spotkanych tubylców, którzy nie wiele pamiętają z tradycji swoich ludów. Wydaje się jakby dojmujący, zimowy krajobraz reprezentował zbiorową amnezję.

Podróżna proza Dybczaka urzeka spokojem, ale i świetnym odtworzeniem utraconego świata. Atmosferę książki świetnie pogłębiają rysunki przedstawiające artefakty poszukiwane przez autora.