Łajdak w garniturze

Nie wiedziałam, czego dokładnie spodziewać się po „Łajdaku w garniturze”, bo moja wcześniejsza przygoda z twórczością Anny M. Brengos była dużo bardziej emocjonalna i cięższa. Tym razem dostałam coś zupełnie innego. Historię lżejszą, bardziej obyczajową, miejscami naprawdę zabawną, ale nie całkiem pustą. I chyba właśnie to mnie w niej zaskoczyło najbardziej. Niby można ją czytać dla relacji między bohaterami, dla docinków i małomiasteczkowego klimatu, ale pod tym wszystkim znajduje się też opowieść o zaczynaniu od nowa po czymś, co mocno potrafi człowieka połamać.

Melania nie ma za sobą łatwego czasu. Ucieka od agresywnego męża, zostawia dawną codzienność i próbuje znaleźć miejsce, w którym w końcu będzie mogła normalnie oddychać. Wybiera małe miasteczko, trochę z myślą, że tam nic się nie dzieje. Że będzie cisza, spokój, może trochę nudy, ale przecież po tym, co przeszła, nuda brzmi naprawdę dobrze. Tylko że oczywiście życie ma inne plany. Nowe miejsce szybko okazuje się pełne ludzi, historii i sekretów, a Mela zamiast układać sobie spokojne życie, zaczyna wpadać w kolejne sytuacje, z których trudno wyjść bez emocjonalnego bałaganu 😅

Bardzo polubiłam główną bohaterkę. Nie jest idealna, nie zawsze reaguje w sposób, który ja bym wybrała, czasem mówi coś za szybko, czasem nakręca się bardziej, niż powinna. Ale dzięki temu wypada prawdziwie. Ma w sobie dużo ironii, jest zadziorna, bystra i nie daje sobie wejść na głowę tak łatwo, jak może się wydawać na początku. Jednocześnie pod tym wszystkim widać jej lęk oraz brak poczucia bezpieczeństwa. To nie jest postać zbudowana na zasadzie: silna kobieta, bo tak. Jej siła rodzi się powoli, czasem przez upór, czasem przez złość, a czasem przez konieczność zrobienia kolejnego kroku mimo strachu.

I właśnie dlatego jej kibicowałam. Nie dlatego, że zawsze podejmowała idealne decyzje. Wręcz przeciwnie. Miałam kilka takich momentów, kiedy chciałam jej powiedzieć: Melania, proszę, zatrzymaj się i pomyśl przez chwilę. Ale potem przypominałam sobie, że człowiek po trudnych przejściach nie zawsze jest spokojny, logiczny i poukładany. Czasem reaguje za mocno. Czasem nie ufa wtedy, kiedy powinien. Czasem ufa nie temu, komu trzeba. Autorka całkiem dobrze to pokazała, bez robienia z jej przeszłości jedynego elementu fabuły.

Tytułowy łajdak oczywiście nie pozostaje bez znaczenia. Gdyby był po prostu miłym, idealnym panem z okładki, ta historia szybko zrobiłaby się nudna. On ma w sobie coś z człowieka, który potrafi człowieka zirytować jednym spojrzeniem albo jednym zdaniem. Jest pewny siebie, czasem bezczelny, momentami za bardzo przekonany o własnej racji. I jasne, zdarzało mi się przewracać oczami podczas jego tekstów, ale chyba taki był zamysł. Między nim a Melanią od początku czuć napięcie. Nie takie wielkie, dramatyczne, od razu podszyte muzyką z filmu romantycznego. Bardziej drobne starcia, przekomarzanie się, wzajemne sprawdzanie, kto pierwszy odpuści.

Największą siłą tej książki jest jednak humor. Nie taki wymuszony, gdzie co dwa zdania pojawia się żart, po którym czytelnik ma obowiązek się śmiać. Bardziej sytuacyjny, wynikający z charakterów bohaterów i tego, że czasem życie jest zwyczajnie absurdalne. Było kilka scen, przy których uśmiechałam się sama do siebie, a nawet zdarzyło mi się parsknąć śmiechem. Lubię, kiedy autorka potrafi wprowadzić lekkość do historii, w której przecież pojawia się też trudniejszy wątek przemocy i ucieczki od toksycznej relacji. To nie jest łatwe do wyważenia, ale moim zdaniem w większości przypadków się udało.

Bohaterowie drugoplanowi też zasługują na uwagę. Nie są tylko dekoracją dla głównej pary ani ludźmi, którzy pojawiają się po to, żeby przesunąć fabułę o jeden krok. Każdy coś wnosi. Czasem komizm, czasem tajemnicę, czasem kolejne komplikacje. Dzięki nim to miasteczko nie jest tylko ładną scenografią, ale miejscem, które ma własną energię i własne drobne dramaty. Podobało mi się, że autorka stopniowo odkrywa przed nami ich historie. Nie wszystko zostaje wypowiedziane od razu, a niektóre osoby okazują się inne, niż mogły się wydawać przy pierwszym spotkaniu.

Nie oznacza to, że „Łajdak w garniturze” nie ma żadnych słabszych stron. Kilka dialogów wydało mi się trochę zbyt teatralnych. Takich, które dobrze brzmią w książce, ale w prawdziwej rozmowie chyba nikt nie wypowiedziałby ich aż tak idealnie i celnie. Momentami fabuła też idzie w kierunku, który da się przewidzieć, zwłaszcza jeśli ktoś czyta sporo romansów oraz powieści obyczajowych. Ale nie przeszkadzało mi to bardzo, bo tutaj najważniejsza nie była dla mnie zagadka pod tytułem „co się wydarzy”, tylko sama droga Melanii do tego, żeby poczuć się bezpieczniej i zacząć podejmować decyzje dla siebie.

To książka, która czyta się bardzo szybko. Styl jest lekki, swobodny, momentami celowo zadziorny. Nie ma tu wielkich filozoficznych rozważań ani ciężaru, który przygniata po każdym rozdziale. Jest za to sporo emocji, trochę tajemnic, odrobina romansu i bohaterka, której naprawdę chce się dobrze życzyć. Dla mnie był to idealny tytuł na wieczór, kiedy człowiek ma ochotę odetchnąć od mocniejszych lektur, ale nadal chce dostać historię z charakterem.

Czy polecam? Tak, szczególnie jeśli lubicie powieści obyczajowe z humorem, małomiasteczkowym klimatem i bohaterami, którzy nie są papierowi. „Łajdak w garniturze” nie próbuje udawać czegoś, czym nie jest. Ma bawić, wzruszać w odpowiednich momentach i zostawić po sobie przyjemne wrażenie. Mnie zostawił z uśmiechem i z myślą, że czasem najlepszy nowy początek zaczyna się od totalnego chaosu.