Laches, czyli o odwadze. Charmides, czyli o umiarkowaniu. Lyzis, czyli o przyjaźni

Platon (427 p.n.e.- 347 p.n.e.) był greckim filozofem, który znacząco wpłynął na rozwój myśli filozoficznej i stał się jednym z najważniejszych uczniów Sokratesa. Jako założyciel Akademii, stworzył fundamenty dla idealizmu i racjonalizmu, co do dziś jest nieodłącznym elementem filozofii. Jego dorobek obejmuje 35 dialogów, w tym ważne dzieła z wczesnego okresu, takie jak Laches, Charmides i Lyzis, które mają charakter sokratyczny, gdyż skupiają się na zagadnieniach etycznych.Dialog Laches koncentruje się na pojęciu odwagi. Używa on metody majeutycznej, zaczerpniętej z greckiego słowa oznaczającego położnictwo, aby symbolicznie podkreślić rolę Sokratesa jako osoby, która pomaga rozmówcy wydobyć wiedzę poprzez dialog. Laches prowadzi do głębszego zrozumienia myśli platońskiej i stanowi część tzw. dialogów granicznych, umiejscowionych pomiędzy takimi dziełami jak Gorgiasz a średnimi dialogami jak Uczta czy Państwo. Ta grupa dialogów, do której należy także Charmides, Eutyfron, Protagoras, Menon, Lizys i Eutydem, jest zróżnicowana, lecz wszystkie charakteryzują się strukturą aporyczną, poszukującą odpowiedzi na trudne pytania.Charmides natomiast to dialog badający kwestię umiarkowania. Należy on do kategorii dialogów diegematycznych, gdzie występuje jako narrator Sokrates, opisując rozmowę, w której sam brał udział. Centralnym zagadnieniem tego dialogu jest niejednoznaczna teza, że umiarkowanie, czy też sophrosyne, to wiedza o samej sobie, wiedza o wiedzy, a nie o czymś zewnętrznym.W końcu Lyzis, dialog o przyjaźni, także opiera się na metodzie majeutycznej. Jego klasyfikacja budziła wiele kontrowersji, a podobnie jak w Charmidesie, Sokrates pełni podwójną rolę: jako uczestnik oraz narrator dialogu. Te wczesne dialogi sokratyczne, określane jako aporyczne, stawiają filozoficzne pytania, na które rozwiązanie nie zawsze jest oczywiste, zachęcając czytelnika do głębszej refleksji.