Kubiłaj-Chan. Władca Największego Imperium w Dziejach

Wenecki podróżnik Marco Polo zapoznał Zachód z legendarną postacią Kubiłaj-chana, kiedy trafił na jego dwór w Mongolii w 1275 roku, gdzie spędził piętnaście lat. Jego relacje o strukturze dworu, administracji, wierzeniach i ceremoniach, a także o samym chanie i jego rodzinie, zafascynowały współczesnych i przyszłe pokolenia. W szczególności stolica chana, Szandu, zyskała literacką nieśmiertelność jako Xanadu za sprawą angielskiego poety Samuel Taylor Coleridge’a. Za jego sprawą Kubiłaj-chan żyje w wyobraźni wielu ludzi, chociaż rzeczywistość jest jeszcze bardziej fascynująca niż otaczające go legendy. Pomimo że nie urodził się, by władać, Kubiłaj, przyszły władca największego imperium w historii, zyskał tron Mongolii dzięki sprytowi, dziedzicząc ambicje swego dziadka, Czyngis-chana, który marzył o światowym panowaniu. Jego geniusz i bezwzględność pozwoliły mu dostrzec, że klucz do stworzenia potężnego imperium leży w Chinach, a nie w samej Mongolii. Bezwzględnie rozprawił się z wrogami, zburzył starą stolicę i przeniósł ją do Pekinu, co zapoczątkowało jego chińskie podboje. Po dwudziestu latach zmagań stał się pierwszym „barbarzyńcą”, który podbił całe Państwo Środka. Ostatecznie rządy jego imperium rozciągnęły się od brzegów Pacyfiku do Uralu, od Syberii po Afganistan, obejmując jedną piątą wszystkich zamieszkanych terytoriów na Ziemi. Jednakże jego militarna ekspansja zatrzymała się u wybrzeży Japonii za sprawą kamikadze, „boskiego wiatru” – potężnego tajfunu, który unicestwił flotę mongolską.