Ku czci plemienia świecącego w nocy. Za snem, za jawą, za pacierzem...

Wieś, która była inspiracją dla twórczości Nowaka, została bezpowrotnie utracona. Jak poeta może zachować swoje korzenie? Tworząc miejsce, w którym blask jego dziedzictwa będzie się nieustannie świecił. Znajduje je w słowie, w świecie, który sam kreuje. To powrót do tej wioski przez artystyczną pamięć i wyobraźnię, przekształcając ją w mit, który jest jego własny, ale jednocześnie uniwersalny. Ten kulturowy i artystyczny mit powstaje z niezwykłą dokładnością, przywołując prawdziwe kształty i postacie.W twórczości Nowaka możemy dostrzec niezwykłe połączenie archaicznych wierzeń ludowych, takich jak animizm czy totemizm, z chrześcijaństwem. W centrum jego duchowych przekonań i wyobrażeń jest misterium Golgoty, które obejmuje cały świat żyjących. Nowakowa wizja sacrum, a z nią cały jego wszechświat, naznaczona jest cierpieniem.Mimo że Nowak jest jednym z najbardziej religijnych polskich poetów, jego poezja nie jest bezpośrednio związana z żadnym konkretnym wyznaniem. Przemawia ona z miejsca, które znajduje się na przecięciu różnych religii, skrywając w sobie wiele warstw duchowych. Wyraża ona doświadczenia, które stanowią istotę i być może fundament wszystkich religii. Numinosum, które zdaniem współczesnych religioznawców, leży u podstaw wszelkiego religijnego sacrum.