Wynajęta narzeczona

Cóż, nie mogę powiedzieć aby książka „Wynajęta narzeczona” Amandy Quick była moją ulubioną książką tej autorki. Jednak mimo mimo niewielkich wad naprawdę dobrze się bawiłam czytając historię o Arthurze i Eleanorze.

Fabuła tej powieści skupia się na Arthurze Lancasterze, hrabim St. Merryn i jego poszukiwaniach mordercy swojego wuja, który był jednym z trzech genialnych naukowców, którzy w młodości byli zafascynowani perspektywą skonstruowania pewnego wynalazku. Broń ta miała powstać przy pomocy skomplikowanej alchemii. Projekt jednak nigdy nie został ukończony, gdyż troje bohaterów zajęło się poważniejszymi sprawami naukowymi i filozoficznymi.

Eleanora Lodge to młoda kobieta, która po śmierci ojca znalazła się w trudnej sytuacji i zmuszona jest szukać pracy, aby się utrzymać. W wieku dwudziestu sześciu lat dochodzi do wniosku, że najlepiej będzie, jeśli spróbuje znaleźć pracę w charakterze damy do towarzystwa i z tą myślą zgłasza swoje zainteresowanie do agencji pracy, która zajmuje się rekrutacją takich pracownic.

Arthur Lancaster wraca do Londynu, aby rozpocząć poszukiwania. Mężczyzna spodziewa się że jego przybycie i przymus uczestniczenia w wielu sytuacjach towarzyskich uczyni go głównym celem dla wszystkich możliwych swatek. Decyduje, że najlepszym sposobem na ucieczkę od niechcianych i kłopotliwych propozycji będzie przybycie w towarzystwie narzeczonej. Zgłasza się więc do agencji, aby zatrudnić płatną towarzyszkę - i początkowo nie znajduje nikogo, kto spełniałby jego wysokie wymagania. Aż w końcu pojawia się Eleanora.

Mamy tu więc romans w stylu "udawanej pary", który, przyznaję, jest jednym z motywów, które może nieco są już wyświechtane, ale które nadal na mnie działają. Arthur jest bogaty, przystojny i ma opinię osoby o umyśle ścisłym, ale mającym serce z lodu. Jest autokratyczny i nie lubi głupców, co oznacza, że choć jest ogólnie szanowany przez równych sobie, większość z jego przyjaciół raczej się go boi niż go lubi.

Romans rozwija się w dość przewidywalny sposób, a autorka świetnie buduje napięcie między parą. Podobał mi się humorystyczny ton, który nadawał całości bardzo lekki ton i dodawał kolorytu ich interakcjom. Zawsze uważam, że para, która żartuje i przekomarza się jest najciekawsza - lepsze to niż nudziarze, którzy wiecznie dyskutują o niczym.

Przyznam, że zakończenie jest może odrobinę naciągane (zdecydowanie wątek związany z tajemnicą jest tutaj słabszy od pozostałych), ale to, co cały czas trzymało moje zainteresowanie, to relacja między dwojgiem bohaterów. Zatrudniwszy Eleanorę jako zasłonę dymną, aby móc poruszać się po społeczeństwie szukając odpowiedzi bez nagabywania do rychłego małżeńswaa, Arthur szybko zdaje sobie sprawę, że bystry umysł Eleanory i jej wrodzona inteligencja mogą być dla niego cenną pomocą. Nie odrzuca jej opinii i w rzeczywistości odkrywa, że ufa jej osądowi bardziej, niż komukolwiek do tej pory. Eleanora potrafi bardzo sprytnie sprawić, by jej pomysły wydawały się jego.

Podsumowując - serdecznie polecam książkę „Wynajęta narzeczona” Amandy Quick wszystkim tym, którzy poszukują ciekawego romansu. Miłośnikom rozwiązywania zagadek zaś, polecam inne powieści Quick, które były pod tym kątem lepsze - tej zdecydowanie czegoś brakuje, żebym mogła ją nazwać interesującą.

„Wynajęta narzeczona” Amandy Quick leżała na mojej półce do przeczytania od dość dawna, ale w końcu zdecydowałam się ją przeczytać. Nie wiem, dlaczego odkładałam lekturę tak długo (jestem fanką tej autorki), ale cieszę się, że w końcu znalazłam czas, by się w nią zagłębić.

Ta historia łączyła w sobie namiętność, tajemnicę i zagłębianie się w świat nauki/alchemii. Pierwsza połowa powieści skupia się bardziej na bohaterach (co naprawdę mi się podobało), natomiast druga połowa przyniosła element tajemnicy, której rozwikłanie zostało poprowadzone kosztem dalszego rozwoju romansu.

Dla tych, którzy znają Amandę Quick, schemat historii nie będzie niczym nowym. Bohaterka, Elenora, jest niekonwencjonalna, odważna i inteligentna. Bohater, Arthur, jest logiczny, silny i nieprzystępny. Podobnie jak w innych powieściach Amandy Quick, dziwaczna bohaterka zwycięża nad bohaterem i pozostają oni w ścisłej więzi podczas wspólnego odkrywania tajemnicy. Arthur nigdy nie błądzi, nie wykazuje zainteresowania innymi kobietami, ale nie odmawia też małżeństwa z bohaterką. Jest honorowy, niezwykle inteligentny i lojalny wobec tych, których uważa za swoich opiekunów. Jego wadą jest upór i często autokratyczne zachowanie, ale bohaterka znajduje sposób na to, by nad nim zapanować.

Elenora ze swojej strony jest niezwykle lojalna wobec innych, często kosztem własnego dobra. Przywiązuje się do Artura i nie ma problemu z tym, by pomagając mu, narażać się na niebezpieczeństwo. Najbardziej podobała mi się jej zdolność do zachowania spokoju pomimo chaosu, przez który przechodzi; jest wielką optymistką i podoba mi się obserwowanie, jak radzi sobie z problemami. Jej wadą jest to, że nie jest w stanie zaufać swoim uczuciom i Arthurowi i aż do samego końca, nigdy nie wierzy, że Arthur naprawdę ją chce.

Gdyby tajemnica całkowicie nie przejęła historii w drugiej połowie, byłaby to dla mnie dużo przyjemniejsza książka. Byłam trochę rozczarowana, gdy śledztwo stało się tak rozbudowane, że iskra między głównymi bohaterami nieco przygasła. W drugiej połowie, postacie drugoplanowe prawie nie istniały (one również miały swój ciekawy, dobrze zapowiadający się wątek), a zmysłowe napięcie między Arthurem i Elenorą zniknęło. Książka stała się wyścigiem po prawdę i skupiała się bardziej na logice i szalonym człowieku niż na pączkującym romansie. Niektórym może to nie przeszkadzać, ale mnie osobiście nieco zabrało przyjemności z lektury. Tajemnica była dobra (alchemia, szaleństwo i starzy przyjaciele) i chciałam wiedzieć, co się stanie, ale nie chciałam, żeby wyjaśnienie było ważniejsze niż romans.

Mimo dominacji pewnych wątków nad innymi, nadal bardzo podobał mi się ten romans i polecam go fanom tego gatunku, a zwłaszcza twórczości Amandy Quick. Ona zawsze tworzy zabawne historie, słodkie romanse i charyzmatyczne charaktery, które trzymają przy lekturze do ostatniej strony. Nie inaczej jest w „Wynajętej narzeczonej”.