W ciemnym, mrocznym lesie

4/5
Oficjalnie Ruth Ware stała się moją ulubioną pisarką thillerów. Każda jej książka, którą czytałam była tak bardzo od siebie różna, a jednocześnie prawdziwa. Mimo, że nie zawsze podoba mi się zakończenie, fabuła bywa zagmatwana, momentami niekoniecznie prawdopodobna to można dostrzec pewną cechę, która jest wartością dodaną jej powieści. Fenomenem jest to, że autorka potrafi budować historie – tj. klimat, który jest nie do podrobienia, umilający wszelako czytanie, budowane postacie nie są płaskie, papierowe, a całe spektrum wydarzeń umożliwia zagłębienie i wchłonięcie w opowieść.
„W ciemnym mrocznym lesie” z pozoru, okładki i tytułu wydawać by się mogło, że będzie czymś zupełnie innym. Dostajemy natomiast szklany domek, grupę (nie)znajomych, strzelbę oraz dramat. Myślę, że nie zawsze ma znaczenie to, czy osoba, którą podejrzewamy okaże się sprawcą oraz w konsekwencji nasze zaskoczenie lub jego brak. Większa satysfakcja może być wynikiem sprytnie rozegranego, płynnego opowiadania, gdzie każdy element do siebie pasuje aniżeli doznanie szoku na skutego pozbawionego sensu, odrealnionego rozwiązania. Wiadomo, że przy ograniczonej liczbie osób, zawsze łatwiej wytypować sprawcę z pewną dozą prawdopodobieństwa, że nasz wybór okaże się trafny.
W tej lekturze motyw był dla mnie dość nietypowy, aczkolwiek nie niemożliwy. Uważam, że to kwestia mściwości, chęci wygrania za wszelką cenę jako cech danego bohatera. Już od początku widać schematyczność (w pozytywnym znaczeniu tego słowa) działania, także w kwestiach relacyjnych. Wpływa to na bardziej racjonalny odbiór przez czytelnika, gdyż przesłanki są nam podawane od początku.