Pomoc domowa. Z ukrycia

"Pomoc domowa. Z ukrycia" to trzecia część serii o Millie Calloway. Millie ma własny dom, męża i dwójkę dzieci. To dla niej jak spełnienie wszystkich marzeń - posiadanie własnego domu i rodzinny. Jednak marzenia którymi żyła Miellie o szczęśliwym domu szybko zostają zweryfikowane przez życie. Pojawiają się pierwsze problemy, podejrzenia wobec męża i sąsiadów którzy wydają się dziwni. Co tym razem czeka główną bohaterkę? Komu może zaufać a na kogo powinna uważać?

Dla mnie ta część była trochę inna od pozostałych dwóch. Mieliśmy tu dość duży przeskok w czasie i życie głównej bohaterki uległo dużym zmianom. Nie brak tu ciekawych zagrywek autorki i po raz kolejny trudno odgadnąć zakończenie co dla mnie jest dużym plusem bo lubię być zaskakiwana. Co do zakończenia ja nie jest jego dużą fanką trochę mi ono nie podpasowało i brakowało mi szczerości między bohaterami co mogłoby skutkować mniejszym zamieszaniem. Ta część wciąż trzyma poziom i mocno ją polecam.

3/5
Książka bardzo typowa jak na tą autorkę – oczywiście w moim mniemaniu, bo dla niektórych, jak wynika z recenzji, jest ona inna niż pozostałe.
Tak jak za każdym razem – mogę przypisać te same plusy i minusy. Zaletą jest wciągająca fabuła; fakt, że kolejne wydarzenia wzbudzają ciekawość i zachęcają do dalszej lektury. Niestety, absurd goni absurd. Treść bywa mniej lub bardziej realna, ale zakończenie? Myślę, że zazwyczaj jest nieracjonalne. Pomijając sam zamysł – czasami miewam wrażenie, że pewne sytuacje fizycznie nie mogą mieć miejsca, a jednak. Bohaterowie, którzy mają konkretne cechy osobowości, posturę, zachowania nagle zmieniają się o 180 stopni. Chociaż są oni ograniczeni psychicznie, mentalnie, czy cieleśnie – dokonują trudnych do wyjaśnienia wyzwań.
Przedstawiona sytuacja jednej z postaci była dla mnie abstrakcyjna. W trakcie czytania miałam refleksję, że jest to próba opisania przerażającej rzeczywistości w „delikatny” sposób, tak aby nie pokazywać zbyt drastycznych obrazów.
Koniec końców – kryminał do przeczytania i zapomnienia.

Na pierwszy rzut oka Millie w końcu złapała życie za rogi. Po latach pucowania cudzych domów, przestawiania czyichś poduszek i zmywania cudzych dramatów z podłogi – wreszcie ma swój własny dom. Brzmi jak happy end, prawda? No to trzymaj się mocno, bo to dopiero początek. Nowy adres, nowa ulica, nowi sąsiedzi. W tym pani Lowell – życzliwa sąsiadka z delikatnym zgrzytem w spojrzeniu. A potem – kolacja. Służka z oczami jak z lodówki, dziwna atmosfera i to nieznośne wrażenie, że coś tu nie gra. Millie zaczyna podejrzewać, że nie tylko ona przygląda się okolicy — ale też, że okolica patrzy na nią. A może patrzy ktoś jeszcze głębiej, pod powierzchnię? Do tego mąż, który robi się nocny markiem bez wyjaśnień i sąsiadka z naprzeciwka, która rzuca ostrzeżenia w stylu: "Uważaj na to, czego nie widzisz…" 🔪 Co dostajemy? Thriller domowy z dusznym klimatem, paranoją i tajemnicami, które śmierdzą jak stare dywany. Autorka (prawdopodobnie Freida McFadden, bo to jej styl 100% – dynamiczny, prosty, wciągający jak odkurzacz bez worka) pokazuje, że największe niebezpieczeństwo często czai się tuż za zasłoną, i to nie tą w oknie. Millie jako główna bohaterka wypada świetnie: z przeszłością, z błędami na koncie, ale z instynktem, który nie daje jej spać. To nie naiwna księżniczka z suburbii, tylko kobieta, która przeszła swoje – i właśnie dlatego potrafi wyczuć, kiedy coś śmierdzi… nie tylko w kuchni. 🧨 Co działa? ✅ Budowanie niepokoju przez codzienne detale – znikające przedmioty, spojrzenia, dziwne zachowania. ✅ Klimat rodem z Desperate Housewives, tylko że z większą ilością psychologicznego niepokoju i mniej błyszczących paznokci. ✅ Twistów jest sporo, a niektóre naprawdę potrafią wybić z rytmu. ❌ A co nie do końca? – Jeśli znasz wcześniejsze książki McFadden, możesz wyczuć podobny schemat – momentami fabuła idzie dobrze znanym torem. – Część rozwiązań można przewidzieć (jeśli masz na koncie więcej niż 3 thrillery psychologiczne – wiesz, o czym mówię). 💬 Podsumowując: „Pomoc domowa z ukrycia” to thriller idealny na wieczór z winem i kocem – wciąga jak bagno, nawet jeśli czasem czujesz, że już byłeś(-aś) na podobnej ulicy. Czyta się błyskawicznie, napięcie rośnie z każdą stroną, a Millie to bohaterka, którą po prostu się kibicuje. Może nie zmieni Twojego życia, ale sprawi, że dwa razy spojrzysz przez okno, zanim zaufasz sąsiadom.