Pippi Pończoszanka. Tom 1

Szczerze mówiąc, słyszałam o "Pippi Pończoszance", kiedy byłam mała, ale widziałam tylko filmy o rudowłosej bohaterce. Być może czytałam tę książkę, kiedy byłam młodsza, ale nie jestem tego pewna. Po prostu nie pamiętam wielu książek dla dzieci, które czytałam, gdy byłam mała. "Pippi Pończoszanka" to popularna książka dla dzieci autorstwa Astrid Lindgren, która opowiada o szalonych przygodach tytułowej, niezwykłej dziewczynki. Pippi to mała dziewczynka, która mieszka w starym domu zwanym Willa Śmiesznotka, wraz ze swoją małpką o imieniu Pan Nilsson i koniem, na którym jeździ do miasta. Jej sąsiadami jest dwoje dzieci o imionach Tommy i Annika. Kiedy po raz pierwszy spotkali Pippi, zdali sobie sprawę, że nie jest ona zwykłą dziewczynką, ponieważ jest tak silna, że z łatwością może unieść swojego konia!
Ta książka mnie po prostu powaliła i muszę powiedzieć, że bardzo mi się podobała! Astrid Lindgren z pewnością wykonała wspaniałą pracę, przedstawiając Pippi Pończoszankę jako złożoną, silną i pewną siebie bohaterkę! To, co uczyniło Pippi Pończoszankę tak ujmującą postacią, to fakt, że jest ona naprawdę niezwykłą dziewczynką. Podobało mi się to, że Pippi jest niezwykle silna, a także to, że wykonywała dziwne czynności, takie jak taniec ze złodziejami czy wspinanie się na drzewa. Podobała mi się też psotna, ale urocza osobowość Pippi, która może wydawać się niektórym dorosłym kłopotliwa, ale ja uwielbiam patrzeć, jak nie rozumie niektórych rzeczy, które dzieje się w jej życiu. Podobały mi się również relacje Pippi z Tommym i Anniką, ponieważ widać, że jej przyjaciele uwielbiają niezwykłą naturę Pippi i akceptują jej dziwaczne podejście do życia.
Prawdopodobnie jedyną rzeczą, która może zaniepokoić rodziców w tej książce, jest złośliwe zachowanie Pippi. Pippi kłamie swoim przyjaciołom o swoich przygodach na całym świecie i robi psoty, które działają na nerwy dorosłym, a zatem mniejsze dzieci mogą być skłonne do naśladowania jej zachowania. Jednak, choć zgadzam się, że niektóre z wybryków Pippi są niepokojące, to dla mnie jej usprawiedliwieniem był fakt, że rodzice Pippi byli nieobecni, więc nikt jej nie mówił, co jest dobre, a co złe. W tym też rola rodzica, by czytając książkę wskazał co jest okej w zachowaniu głównej bohaterki, a co zasługuje na naganę.
Podsumowując, "Pippi Pończoszanka" Astrid Lindgren to z pewnością ciekawa pozycja dla dzieci. Jako osoba dorosła też bawiłam się całkiem nieźle.

Moim zdaniem jest to świetna książka dla dzieci jak i dla dorosłych. Opowiada ona o dziewczynie o imieniu Pipi nie ma ona mamy a jej tata jest królem jakieś wyspy czasami zachowuje się nie odpowiedzialne ale gdy trzeba jest odważna . Kupiłam tą książkę bo byłam ciekawa czy jest ciekawa oraz zabawne tak jak film i okazało się że tak . Jest moiom ulubioną . Z całego serca polecam

Szczerze mówiąc, słyszałam o "Pippi Pończoszance", kiedy byłam mała, ale widziałam tylko filmy o rudowłosej bohaterce. Być może czytałam tę książkę, kiedy byłam młodsza, ale nie jestem tego pewna. Po prostu nie pamiętam wielu książek dla dzieci, które czytałam, gdy byłam mała. "Pippi Pończoszanka" to popularna książka dla dzieci autorstwa Astrid Lindgren, która opowiada o szalonych przygodach tytułowej, niezwykłej dziewczynki. Pippi to mała dziewczynka, która mieszka w starym domu zwanym Willa Śmiesznotka, wraz ze swoją małpką o imieniu Pan Nilsson i koniem, na którym jeździ do miasta. Jej sąsiadami jest dwoje dzieci o imionach Tommy i Annika. Kiedy po raz pierwszy spotkali Pippi, zdali sobie sprawę, że nie jest ona zwykłą dziewczynką, ponieważ jest tak silna, że z łatwością może unieść swojego konia!
Ta książka mnie po prostu powaliła i muszę powiedzieć, że bardzo mi się podobała! Astrid Lindgren z pewnością wykonała wspaniałą pracę, przedstawiając Pippi Pończoszankę jako złożoną, silną i pewną siebie bohaterkę! To, co uczyniło Pippi Pończoszankę tak ujmującą postacią, to fakt, że jest ona naprawdę niezwykłą dziewczynką. Podobało mi się to, że Pippi jest niezwykle silna, a także to, że wykonywała dziwne czynności, takie jak taniec ze złodziejami czy wspinanie się na drzewa. Podobała mi się też psotna, ale urocza osobowość Pippi, która może wydawać się niektórym dorosłym kłopotliwa, ale ja uwielbiam patrzeć, jak nie rozumie niektórych rzeczy, które dzieje się w jej życiu. Podobały mi się również relacje Pippi z Tommym i Anniką, ponieważ widać, że jej przyjaciele uwielbiają niezwykłą naturę Pippi i akceptują jej dziwaczne podejście do życia.
Prawdopodobnie jedyną rzeczą, która może zaniepokoić rodziców w tej książce, jest złośliwe zachowanie Pippi. Pippi kłamie swoim przyjaciołom o swoich przygodach na całym świecie i robi psoty, które działają na nerwy dorosłym, a zatem mniejsze dzieci mogą być skłonne do naśladowania jej zachowania. Jednak, choć zgadzam się, że niektóre z wybryków Pippi są niepokojące, to dla mnie jej usprawiedliwieniem był fakt, że rodzice Pippi byli nieobecni, więc nikt jej nie mówił, co jest dobre, a co złe. W tym też rola rodzica, by czytając książkę wskazał co jest okej w zachowaniu głównej bohaterki, a co zasługuje na naganę.
Podsumowując, "Pippi Pończoszanka" Astrid Lindgren to z pewnością ciekawa pozycja dla dzieci. Jako osoba dorosła też bawiłam się całkiem nieźle.

"Och, jakby to było fajnie znów być dzieckiem!" - pomyślałam kończąc lekturę "Pippi Pończoszanki". Książka Astrid Lindgren znów rozbudziła we mnie wspomnienia i nostalgię za czasami, gdy wszystko było proste, biegało się po ulicach, bawiło na trzepaku i zabierało przyjaciół do sklepu, by kupić sobie po lizaku. Moje wewnętrzne dziecko się we mnie odezwało i sama chciałabym teraz dołączyć do paczki Pippi, Tommy'ego i Anniki. Pippi w dzieciństwie była moją ulubioną bohaterką i chyba nawet bardziej ją lubię będąc dorosłą.
Bo trzeba przyznać, że przygody tej trójki nawet dla dorosłego czytelnika są wspaniałe. Dzieci, jak to dzieci - dokazują co niemiara - ale trzeba przyznać, że nikt nie dokazuje tak, jak Pippi. Dziewczynka nie robi tego z powodu swojego złośliwego charakteru - raczej wynika to z tego, że chce kreować się na taką osobę w oczach swoich przyjaciół. Bardziej można powiedzieć, że jest osobą o złotym sercu, szczerą, sprawiedliwą, hojną... i naprawdę unikalną. Jej wygląd - charakterystyczny. Rude włosy, sterczące w wielkich warkoczach, piegowata twarz z drobnym nosem, dwie różne pończochy i za duże czarne buty. Mieszka sama z koniem i małpką Panem Nelsonem w Willi Śmiesznotce, nie chodzi do szkoły (ani do pracy) i jest bajecznie bogata. Wszystko czego chciałoby dziecko (ale też dorosły)!
Zdziwiło mnie jak bardzo luźna strukturalnie jest pierwsza książka z serii. Widać, że Astrid Lindgren nie planowała jakiejś konkretnej linii fabularnej na poziomie pierwszych historii (konkretna fabuła wyklaruje się dopiero w drugim tomie). Nie przeszkadza to w czytaniu tych książek, dlatego że każda z przedstawionych historii i tak trzyma czytelnika przy lekturze i zachęca do sięgnięcia po kolejne opowiadanie.
Bardzo przyjemnie było powrócić do "Pippi Pończoszanki". Jak tak sobie o tej książce myślę, to musiała ona rzeczywiście wywołać niemały skandal obyczajowy. Bo jak to - czy dziewczynka może się tak zachowywać? A jednak, Pippi to prawdziwie postępowa bohaterka jak na swoje czasy. Bardziej pokazują to kolejne książki, wydaje mi się - bardziej zwariowane niż pierwsza część. Ale i tak daję 5 gwiazdek, bo uwielbiam tą dziewczynkę!