Pani Bovary

Gustave Flaubert – „Pani Bovary”

„Emma uważała się za istotę rozczarowaną, która niczego już od życia nie oczekuje i nie jest zdolna do żadnych uczuć.”

XIX wiek - Francja

Tytułowa Pani Bovary to Emma miłośniczka książek, zwłaszcza powieści romantycznych, która poznaje spokojnego i oddanego swojej pracy lekarza, Karola. Bez wahania wychodzi za niego za mąż, mając nadzieję, że z czasem ich życie wypełnią romantyczne uniesienia. Rzeczywistość okazuje się jednak zupełnie inna. Codzienność staje się monotonna, a niespełnione oczekiwania sprawiają, że Emma zaczyna szukać uczucia u innych mężczyzn.

Emma zafascynowana literaturą idealizuje obraz prawdziwej miłości i nie potrafi zaakceptować „zwyczajnego i spokojnego” życia u boku męża. Nie znajdując tego, czego oczekiwała, wikła się w romanse. Jednak nawet one okazują się niewystarczające. Bohaterka pisząc listy miłosne, nie miała przed oczami konkretnego kochanka, lecz mężczyznę stworzonego z najpiękniejszych lektur i własnych pragnień.

Ponowny reread tej powieści po raz kolejny mnie zachwycił! Książkę czyta się z niezwykłą lekkością i z przyjemnością. Bohaterowie zostali świetnie wykreowani, a język autora jest piękny i bogaty w słownictwo. Pod koniec powieści nie zabrakło także emocji; żalu, rozpaczy i melancholii, które pozostają na długo po zakończeniu lektury.

Karol nie był jedynie ślepo zakochany w swojej żonie - spokój był po prostu częścią jego natury. Nie potrzebował wielkich uniesień ani dramatycznych przeżyć, w przeciwieństwie do Emmy. Był jej wierny i kochał ją na swój sposób. Emma natomiast rozczarowana tym, że w jej małżeństwie „nic się nie dzieje”, nieustannie goniła za wyobrażeniem miłości, którego rzeczywistość nigdy nie mogła spełnić...

Myślę, że gdyby Emma tylko zechciała lepiej i dłużej poznawać Karola, uniknęłaby niepotrzebnego rozczarowania. Być może dostrzegłaby, że prawdziwa miłość nie zawsze przypomina tę znaną z romantycznych powieści, ale z drugiej strony, gdyby tak się stało, „Pani Bovary” byłaby już zupełnie inną historią.

To jeden z tych klasyków, który powinien każdy przeczytać!!

Moja ocena to 10/10 ⭐

Klasyk! Nie wiedziałam czego się po niej spodziewać, ale kreacja bohaterów - zwłaszcza Emmy (Pani Bovary) oraz Karola zachwycała! Emma była osobą egoistyczną, narcystyczną, prawdopodobnie z jakimiś zaburzeniami pokroju borderline (tak ją przynajmniej odebrałam). Ciągnęło ją do przepychu, wygód, estetyki i dramatycznych miłostek. Gdyby nie to, jak bardzo szczerze żal mi było Karola, który był dobry i wpatrzony w nią jak w obrazek oraz córki, która skończyła w tak nędznej sytuacji to pewnie darzyłabym ją większą sympatią. Prawdą jednak było to, że w swojej nieszczęśliwej sytuacji poradziła sobie w najgorszy możliwy sposób, który zapewne w tamtych czasach był i tak jednym z lepszych. Ciągle chciała więcej od życia, co realizowała tak, że ostatecznie wszyscy darzący ją prawdziwą miłością skończyli na dnie. A życie toczyło się dalej dla jej byłych kochanków i sąsiadów. Końcówka mną wstrząsnęła. Niby nie spodziewałam się szczęśliwego zakończenia, a i tak posmutniałam. Must read!