O życiu pozagrobowym. Spotkania z duszami czyśćcowymi

Fulla (Stefania) Horak była niezwykłą postacią, która przetrwała sowieckie łagry i znalazła drogę do duchowego odrodzenia. Z ateizmu i niewiary dzięki Łasce Bożej stała się mistyczką, której dane było doświadczyć wizji Czyśćca i Piekła oraz nawiązać kontakt ze świętymi i błogosławionymi. Jedną z osób, które przekazały jej wskazówki, była św. Magdalena Zofia Barat, z którą Fulla rozmawiała o tym, jak żyć, aby osiągnąć wieczne zbawienie. W czasie swoich duchowych podróży zyskała również wgląd w przyszłość Polski oraz osobiste wskazówki dotyczące ludzi, o których pytała.Czyściec, jak go opisywała, składa się z wielu różnorodnych kręgów, takich jak Krąg Głodu, Lęku, Grozy czy Utrapień. Centralnym elementem cierpienia jest tęsknota za Bogiem, który staje się coraz silniejszy w miarę zbliżania się duszy do Przedwiecznej Światłości. Chociaż wydawać by się mogło, że bliskość zaspokojenia tej tęsknoty powinna łagodzić cierpienie, w rzeczywistości jest odwrotnie – im bliżej Światłości, tym silniejsza tęsknota za połączeniem z nią.Fulla zauważa, że umarli mogą kontaktować się z żywymi, choć nie mają już fizycznego ciała. W ich świecie nie obowiązują ziemskie prawa fizyki, lecz wyłącznie Prawa Boże, a jedynie za zgodą Stwórcy mogą nawiązać kontakt z żyjącymi. Po śmierci, aż do pogrzebu, dusza świadoma jest pełni swego życia oraz oczekującej kary i nagrody wiecznej. Choć musi odpokutować wszystkie winy, jest szczęśliwa, że ma możliwość naprawy. Wspomina, że nawet najdłuższe i najtrudniejsze życie na ziemi jest niczym w porównaniu z chwilą w Czyśćcu, a gdyby mogła, z radością powróciłaby do ziemskiej egzystencji, gotowa znieść cierpienia z nową perspektywą.Podkreśla, że gdyby człowiek wiedział, jakie są męki w Czyśćcu, zrobiłby wszystko, by ich uniknąć.