Jadzia Pętelka robi siku

 Korzystanie z ubikacji okazało się zdecydowanie jednym z największych wyzwań wczesnego dzieciństwa u mojego synka ? Trochę to trwało, zaczęłam już nawet się martwic i skonsultowałam się z pedagogiem w przedszkolu, okazało się ze moje obawy były nieuzasadnione - usłyszałam bowiem, ze rożne dzieci gotowe są tez w równym czasie i kompletnie nie koresponduje to z inteligencją dziecka, jego motywacją czy tez osobowością. Innymi słowy, jako rodzice nie mamy wielkiego wpływu na to kiedy nasze dziecko przejawi gotowość do siadania na nocniku ? Zresztą tamta rozmowa wiele mi wyjaśniła, kiedy spojrzałam na pójście do toalety jaka czynność złożona dla samego dziecka, wymagająca nie tylko poprawnej interpretacji sygnałów dawanych przez ciało, ale również rozebrania się, kontroli nad pęcherzem, łatwiej było mi sobie uświadomić, ze podzielnie całej czynności na mniejsze części i rozmowa o tym z synkiem może pomoże ogarnąć przyszłe wizyty w toalecie mojego dziecka ? Pomogła nam również seria książeczek z “Jadzią Pętelką” w roli głównej - mała dziewczynka słynie z tego, ze przedstawia w formie wesołych historyjek sytuacje dobrze znane każdemu maluchowi – w recenzowanej odsłonie Jadzia Pętelka dostaje nocnik i kompletnie nie wie co z nim zrobić, poczatkowo chce nawet na głowie zakładać ? U nas było podobnie, udaliśmy się rodzinnie do sklepu i tam został zakupiony nocnik w kolorze ulubionym mojego syna, dalej wzorem Jadzi Pętelki ustawiliśmy nocnik nie w łazience, ale początkowo w pokoju zabaw, aby dziecko czuło się bezpiecznie i miało swobodny dostęp, ponadto wywnioskowałam z ksiazeczki, ze nocnik to cos wyjątkowego i należy tylko do Jadzi Pętelki, podobne rozwiązania wprowadziłam u mnie w domu i... zadziałało ? Oczywiście był to proces rozłożony w czasie, ale trochę ćwiczyliśmy, raz dziennie przynajmniej synek w ubranku siadał na nocniku celem oswojenia się z nim i nauki korzystania, powoli ale konsekwentnie łapał o co chodzi ? Podobnie jak w książeczce autorstwa Barbary Supeł, sporo było u nas chwalenia malucha, nawet za te mniej udane próby, ostatecznie jednak chodzi o to aby dziecko nie czuło żadnej presji i przymusu, nawet dorośli potrzebują czuć się swobodnie kiedy idą do toalety, co mój mąż często stosuje jako argument przeciwko wizytom u mojej mamy ? Szalenie ważna jest edukacja w książeczkach z serii o “Jadzi Pętelce”, dlatego drogą wyznaczona przez bohaterkę ksiazeczki, warto uczyć dziecko aby myło ręce nie tylko po skorzystaniu z nocnika, ale kazdej nawet nie udanej próbie, to utrwalą pożądane wzorce zachowań ? Pomaga równiej w mojej ocenie otwarte mówienie o nocniku przy rodzinnym stole, gdy dziadkowie nas odwiedzili, chwaliłam synka i dużo o tym rozmawialiśmy w gronie najbliższych, co jak sadze wywołało w dziecko przekonanie, ze ma wsparcie i może na nas liczyć, zwlaszcza ze w międzyczasie było siku i maluch dzielnie sobie poradził - wszyscy świętowaliśmy i radości nie było końca, podobnie jak w recenzowanej książeczce, która szczerze wam polecam – nie tylko do czytania, ale przede wszystkim oswajania dziecka z ważnymi dla niego momentami dzieciństwa ? 

Nauka robienia siku przyszła mojej córeczce nieco opornie – broniła się przed nocnikiem trzy tygodnie, uznałam jednak, ze to naturalna kolej rzeczy i sprawy tak indywidualne jak toaleta zalezą od rozwoju dziecka warunkowanego osobistymi predyspozycjami ? Podjęłam w międzyczasie dwie próby - bez efektu, czytałam w poradnikach, ze dziecko w takiej sytuacji potrzebuje wsparcia, najgorszą rzeczą jaka może zrobić rodzic to wywieranie presji... dlatego odpuściłam temat i sięgnęłam po książeczkę “Jadzia Pętelka robi siku”, gdzie ulubiona bohaterka bajek mojej córki uczy i bawi w zakresie podstawowych czynności każdego malucha ? W przeszłosci mieliśmy okazję śledzić w innych odsłonach serii jak Jadzia Pętelka wybrała się na zakupy do sklepu i poznawała owoce, innym razem znów pojechała do dziadków i spędziła z nimi fantastyczny weekend, tym razem jej przygody w łazience miały wymiar praktyczny dla mojej córeczki - Ania oswoiła się z nocnikiem i potrzebą korzystania z niego głownie za sprawą małej bohaterki w książce, która poczatkowo również wykazywała sporą awersje do nocnika jak moja córka, jednak z czasem przekonała się i wzorem rodziców Jadzi Pętelki i ja byłam cierpliwa, to się opłacało ? Warto tez zauważyłam chwalić dziecko przy kazdej probie, zarówno udanej jak i nie udanej, podobnie jak warto być w dobrym humorze ale nie przesadzać z egzaltacją naszych emocji, ponieważ ostatecznie to sukces dziecka, ze nauczyło się korzystać z nocnika, a nie nasz... ? Na koniec wspomnę, może się komuś przyda, ze moja córka przez pierwsze dwa tygodnie bała się dźwięku spuszczanej wody w toalecie, stad opróżniałam nocniczek kiedy wychodziła z łazienki – potem efekt strachu samoistnie minął i dziś moja kochana córeczka samodzielnie robi wycieczki do łazienki – pozdrawiam wszystkie maluchy na tym ważnym dla nich etapie ?