Bezprym Pierworodny syn pierwszego króla Polski 986 zima wiosna 1032

Historia Bezpryma, najstarszego syna Bolesława Chrobrego, pierwszego króla Polski, otacza aura tajemniczości zarówno w trakcie jego życia, jak i po jego śmierci. Jego postać pozostała niemal niewidoczna w polskich źródłach średniowiecznych, co sprawiło, że aż do końca XVIII wieku nie była znana polskiej nauce. Istnienie Bezpryma było wręcz kwestionowane, dopóki jego imię nie zostało dostrzeżone przez zagranicznych badaczy w niemieckich kronikach i rocznikach. Po uznaniu jego istnienia w Polsce, przez większą część XIX wieku mylnie utożsamiano go z Ottonem, najmłodszym synem Bolesława Chrobrego, nazywając go "Ottonem Bezprymem". Dopiero w 1876 roku, dzięki pracy Anatola Lewickiego, Bezprym odzyskał swoją historyczną tożsamość; badacz ten stworzył również biografię Mieszka II, trzeciego z synów Bolesława Chrobrego, która do dziś ma wiele użytecznych informacji.Po zaakceptowaniu Bezpryma jako rzeczywistej postaci, naukowcy zaczęli przypisywać mu najcięższe zbrodnie, jakich miał się dopuszczać, bazując na enigmatycznej wzmiance w niemieckim roczniku, która sugerowała, że zginął jako tyran na polskim tronie. Bezprym miał być przyczyną szybkiego upadku polskiego królestwa po śmierci Bolesława Chrobrego. Jednak rzeczywista wiedza na temat Bezpryma jest ograniczona do kilku źródłowych faktów: jego narodzin, wygnania z Polski, krótkiego panowania oraz śmierci. Nowa monografia po raz pierwszy przedstawia zebrane w jednym miejscu hipotezy i analizy historyków dotyczące losów Bezpryma. Autor nie tylko ocenia dotychczasowe teorie, ale także przedstawia własne, nowe propozycje interpretacji. Nie chce jednak narzucać swojej opinii, lecz stawia sobie za cel wzbudzenie dyskusji na temat tego zapomnianego księcia, który przez lata obarczano niemal całą winą za problemy Polski na początku XI wieku.