Książę Janusz. Dobry Ostatni Piast opolski

Janusz, znany także jako Jan Dobry (około 1455/1460 - 27 marca 1532), był ostatnim z linii Piastów opolskich. W odróżnieniu od swojego młodszego brata, Mikołaja II, którego impulsywność doprowadziła w 1497 roku na szafot, książę Janusz charakteryzował się łagodnym, spokojnym usposobieniem oraz przewidywalnością. Tak właśnie opisywali go ówcześni kronikarze ze Śląska. Ten obraz potwierdzają również zachowane dokumenty dyplomatyczne. Janusz unikał angażowania się w konflikty zbrojne i skupił się na rozwoju swojego księstwa, co zapewniło mu pozytywne miejsce w historii. Zdołał zjednoczyć większość terytoriów politycznie podzielonego w XIV i XV wieku Górnego Śląska, a w 1521 roku dołączył do swojego władztwa Racibórz. Jego najważniejszym osiągnięciem była kodyfikacja prawa górniczego w 1528 roku, znanego jako Ordunek Gorny, oraz opracowanie wielkiego przywileju ziemskiego, który spisał ustrojowe kwestie księstw opolskiego i raciborskiego w 1531 roku. Niniejsza monografia jest pierwszym naukowym opracowaniem poświęconym Januszowi Dobremu. Autor bazuje na szerokiej gamie źródeł, co pozwoliło zweryfikować wiele powszechnych opinii na temat tego ostatniego piastowskiego władcy z Opola i Raciborza.