Książę Janusz Dobry ostatni Piast opolski

Janusz Dobry, znany również jako Jan, urodził się w latach 1455-1460 i zmarł 27 marca 1532 roku. Był ostatnim z Piastów opolskich, wyróżniającym się spokojnym i przewidywalnym charakterem, co kontrastuje z jego młodszym bratem, Mikołajem II, który z powodu porywczego temperamentu zakończył życie na szafocie w 1497 roku. Janusz zyskał uznanie jako sprawny zarządca swojego księstwa i dobrze zapisał się w historii, głównie dzięki unikaniu zaangażowania w konflikty zbrojne. Skutecznie zjednoczył większość rozdrobnionych ziem Górnego Śląska z XIV i XV wieku, a w 1521 roku do swojego władztwa przyłączył Racibórz. Szczególnym osiągnięciem Janusza była kodyfikacja miejscowego prawa górniczego w Ordunku Gornym z 1528 roku oraz spisanie ustrojowych zagadnień księstw opolskiego i raciborskiego w wielkim przywileju ziemskim z 1531 roku.Praca, której autorem jest Artur Łojek, jest pierwszą naukową monografią poświęconą Januszowi Dobremu. Łojek, doktor nauk humanistycznych, ukończył historię na Uniwersytecie Śląskim, gdzie obronił doktorat. Jego badania skupiają się na dziejach Polski i Śląska do początku XVI wieku, z naciskiem na historię księstw górnośląskich i biografistyki książęcej. Napisał wiele artykułów naukowych, m.in. "Czy Bolesław I opolski był pretendentem do tronu krakowskiego?" i "Książę Bolesław II opolski na tle swoich czasów". Obecnie naucza historii w I Liceum Ogólnokształcącym im. Powstańców Śląskich w Rybniku. Książka, której numer ISBN jest 978-83-7730-690-1, została wydana w twardej oprawie przez wydawnictwo w Krakowie w 2025 roku.