Król popiołów

"Kiedyś bałam się, że wszechświat jest zły (...) Ale zdałam sobie sprawę, że wszechświat jest obojętny, co jest dużo bardziej przerażające" - A.A. Cosby, "Król popiołów"

Roman poznajemy go gdy wyleguje się w łóżku zaraz po wydawaniu ze snu. Chwilę później, gdy ma zamiar wziąć do samochodu, swojego ukochanego Porsche otrzymuje telefon: ojciec trafił do szpitala. Zmienia plany pozostawia firmę i wyjeżdża do rodzinnej miejscowości. Najważniejszy jest teraz ojciec. Jego ojciec. Którego nie widział 5 lat. 5 długich lat! Jego siostra nie kryje irytacji z tego powodu. Brat rozkręcał karierę, gdy ona z ojcem pracowali w firmie kremacyjnej. Chcąc odwiedzić ojca nie zwarza na zakończenie godzin odwiedzin. Chce zobaczyć ojca mimo wszystko. Okazuje się, że wypadek na torach ich ojca może nie być przypadkiem. Siostra mówi o lawinie zdarzeń, które wyglądały na zastraszanie ojca, aż do wypadku. Rome wraca do domu i spotyka brata. Prowadzą rozmowę i dowiaduje się znów nowych rzeczy. Cały ten wyjazd to masa nowych informacji.

"Czasem trzeba wszystko spalić"*

Kiedy rodzeństwo się w końcu spotkało razem, wychodzą na jaw kolejne problemy z przeszłości i teraźniejszości. Temat zaginięcia matki to drażliwy temat, ale rodzeństwo na swoje przemyślenia po latach co do tego co mogło wydarzyć się tego dnia. W dodatku nadchodzi kolejny problem: Gilchristowie. A Ci nie lubią sprzeciwu i nie patrzą na drugą stronę w sposób łagodny i wyrozumiały. Roman wpada sam przez brata w epicentrum bałaganu. Bałaganu, który może go kosztować życie.

"Nadejdą takie noce i dni, kiedy pomyśli, że od tamtej pory nigdy nie wziął pełnego oddechu"*

W książce znajdzie także kilka smaczków w formie rozdziałów zatytułowany: 6 czerwca 2004. Ale nic więcej nie zdradzę.

"Ich słabym punktem jest chciwość"*

To była dynamiczna książka. Akcja była cały czas, a zarazem obok niej niepewność. Tutaj mogło wydarzyć się wszystko. Każdy scenariusz mógł się pojawić. Bohaterowie byli od siebie różni i zarazem było kilka rzeczy, które ich łączyło w jedną całość. Aura ciągłego poczucia niepokoju i nadciągającego czasu ciągnęła się za czytelnikiem strona w stronę. To jakby wchodzić do mrocznego zaciemnionego miejsca nie wiedząc co będzie na końcu. A zarazem co będzie znajdować się w drodze do celu. Ta książka to po prostu akcja i nałożenie się kilku mocnych faktów z życia każdego z bohaterów by na koniec wybuchnąć i dać kolejny pretekst do czytania dalej i dalej. I tak zrobiłam czytałam do końca, by na koniec zostać rozerwana na milion kawałków z poczuciem, że tylko kilka procent udało mi się zgadnąć z tego co było tajemnicami tej historii.