Komentarz do Reguły św. Benedykta

Zanim przejdziemy do analizy samego prologu Reguły św. Benedykta, warto sobie uzmysłowić, że opiera się on na starożytnej nauce mistagogicznej, przypuszczalnie sięgającej II wieku. Nauka ta była wygłaszana nowo ochrzczonym, by wprowadzić ich w tajemnice chrześcijańskiego życia. Ta perspektywa ukazuje, że życie monastyczne kompleksowo koncentruje się na praktycznym przeżywaniu chrześcijańskich wartości. Zdaje się to przypominać, jak daleko odeszliśmy od codziennego zgłębiania chrześcijańskich tajemnic.Początkowe słowo „Słuchaj” w Regule ma bogate znaczenie. Wskazuje na postawę skupienia na mądrości pochodzącej od mistrza. Człowiek, będący dziełem stworzonym przez Boga poprzez Jego słowo, jest odpowiedzią i może naprawdę odnaleźć się tylko jako odpowiedź na Boże wezwanie. Słowa Jezusa: „beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15,5) odnoszą się do priorytetowej roli Bożej inicjatywy oraz łaski, która zawsze nas uprzedza. Bez tego, nawet najbardziej szlachetne i doskonałe pomysły pozostaną bezskuteczne, puste i pozbawione życia, jeśli są podejmowane wyłącznie na własną rękę. Zatem kluczowe jest, byśmy najpierw usłyszeli skierowane do nas Boże słowo. Dopiero to umożliwia działania, które nas budują i zakorzeniają w prawdzie oraz życiu.Wezwanie św. Benedykta do słuchania należy interpretować w świetle tego, co Ewangelia mówi o słuchaniu mistrza.