Kolonizacja Nowej Zelandii 1769-1840

Już w XVII i XVIII wieku, kiedy pierwsi europejscy podróżnicy dotarli do wysp zamieszkanych przez Maorysów, dochodziło do zaciętych starć pomiędzy przybyszami a rdzennymi mieszkańcami. W XIX wieku sytuacja zaostrzyła się jeszcze bardziej. Europejscy łowcy fok, spotykając się z oporem ze strony Maorysów, niejednokrotnie atakowali ich wioski, co prowadziło do aktów odwetu. Jednak prawdziwa eskalacja przemocy miała miejsce wraz z wprowadzeniem broni palnej na wyspy. Okres tzw. Wojen Muszkietowych, będących walkami wewnętrznymi pomiędzy różnymi iwi, sprawił, że wiele plemion Maorysów poniosło znaczne straty. Konsekwencją tych działań była głęboka nieufność i nieprzyjaźń między plemionami, co utrudniło im współpracę w kluczowym momencie kolonizacji wysp przez Brytyjczyków. Rozdrobnienie to uniemożliwiło stworzenie jednolitego frontu przeciwko wspólnemu wrogowi, co często prowadziło do konfliktów wewnętrznych, nawet podczas walk z kolonizatorami. Wojny Nowozelandzkie to określenie serii zbrojnych potyczek toczonych w połowie XIX wieku. W tych konfliktach uczestniczyły z jednej strony niektóre plemiona Maorysów, a z drugiej siły rządowe, które składały się z brytyjskich oraz kolonialnych oddziałów wspieranych przez maoryskich sojuszników. Najważniejsze etapy tych zmagań przypadły na połowę lat czterdziestych XIX wieku oraz dekadę lat sześćdziesiątych. Te krwawe wydarzenia pozostawiły trwały ślad w historii Nowej Zelandii, znacząco kształtując relacje między rdzennymi mieszkańcami a europejskimi osadnikami.