Kobiety u końca świata i inne eseje

Kultura europejska często postrzega rzeczywistość przez pryzmat linearnego postępu, co ma zarówno swoje zalety, jak i wady. Często wierzymy, że poprzez regulacje prawne czy perswazję możemy zmieniać ludzką mentalność. Starożytni Persowie już dawno dostrzegli, że wewnętrzna walka między dobrem a złem jest procesem niekończącym się. Mitra, bóg o tysiącu oczu i uszu, nieustannie czuwał, przemieszczając się w szybkim rydwanie, uzbrojony w różnorodne bronie. Towarzyszyli mu herosi, w tym Rustam, jeden z najpopularniejszych bohaterów w Iranie, znany z walki ze smokami i innymi zagrożeniami. Walczyli oni nieustannie, aż do przybycia z Północy Nausz, insekta rozsiewającego kłamstwo i chaos. Te negatywne siły, chociaż trujące, były chętnie przyjmowane przez pewne grupy społeczne, co prowadziło do manipulacji losem ludzi. Mimo to kolejne pokolenia stawiały opór złu, wspierane przez Mitrę i jego herosów, z nadzieją na zwycięstwo, niczym pielące chwasty, co może zdawać się pracą mozolną, ale nie pozbawioną sensu. Ponadto kompromis zdaje się być obcy naszej naturze. W społeczeństwach, które nie umiały radzić sobie z różnorodnością, każda odmienność mogła prowadzić do konfliktu, a jedność bywała wymuszana za pomocą surowych środków. Postrzegano harmonię jako drogę do dobrobytu, choć nie potrafiono znaleźć sposobów na zarządzanie naturalną różnorodnością. Hesiod, starożytny grecki pasterz, podkreślał znaczenie prawa oraz pracy, uczciwości i oszczędności na drodze do dobrobytu. Jednocześnie przypominał, jak cenny jest dobry sąsiad, o którego życzliwość należy dbać, gdyż brak zgody prowadzi do nieszczęść.