Klinika miłości

Jak zwykle u Sonii Rosy ze smakiem (czasami dosłownie) podany seks miesza się z innymi problemami. Tym razem najważniejszym z nich jest "chirurgia estetyczna". Poszczególne rozdziały okraszone są historycznymi faktami, bieżącymi informacjami czy statystyką, dotyczącymi tej dziedziny, ale i różnymi dziwnościami, które mogą szokować choćby efektem bezpośrednio po zabiegu. (Wszczepianie w język plastiku, by chudnąć? Nie wystarczy dieta ŻM? Na mnie działa 🙂) Zaciekawiło mnie również, jak próbują sobie radzić samotni w związkach. Okazuje się, że ten problem nie jest czymś jednostkowym, tylko dotyka wielu spośród nas. Wypalenie, brak chemii, przyzwyczajenie, rutyna, brak umiejętności odróżnienia słuchania od słyszenia, mówienie, ale nie rozmawianie, źle ulokowane uczucia, związek z rozsądku. To pewnie tylko niektóre z przyczyn takiego stanu. Nie brak tu również silnych, pewnych siebie kobiet, które wiedzą, czego chcą i nie wstydzą się tego okazywać. Seks dla przyjemności, by się zrelaksować, odstresować jest dla bohaterów czymś tak normalnym, jak dla mojego pokolenia basen, rower, czy dobry posiłek (nie jestem temu przeciwny). Czytanie o tym, to dla mnie jak czytanie science fiction, albo o Yeti (podobno gdzieś go widziano). Dla mieszkańca prowincji, jakim jestem, gdzie wszyscy się znają, toż to cudzołóstwo. Na szczęście autorka znowu mnie nie zawiodła i dzięki niej przynajmniej moja wyobraźnia pracuje 🙂.
Jest tu jeszcze coś bardzo ważnego: obsesja. Czy można nazwać miłością stan, w którym obsesyjnie "zakochana" osoba wpada w paranoję, obserwuje, chorobliwie pożąda i zadrości? Obsesja na tle własnego wyglądu może doprowadzić do działań destrukcyjnych, nieodwracalnych. Jedne uważają, że są za grube i ciągle się odchudzają, wyniszczając organizm. Inne uważają, że są brzydkie, więc dają się kroić, aż oszpecą się tak, że nikt już tego nie naprawi. Dobrze, że choć robią to w licencjonowanych ośrodkach. Fatalne w skutkach są próby zaoszczędzenia i wykonywaniu zabiegu w szemranych "klinikach".
Autorka podejmuje też ważny wątek (nie)tolerancji, przelewającej się przez nasz kraj przez ostatnie 6 lat. Niech przemówi jedna z postaci powieści: "Wczoraj wrogami byli Żydzi i wiadomo, jak się to skończyło… Dziś są nimi geje, a jutro kto? Właściciele pekińczyków? Pralni samoobsługowych? Brodacze? Bezdzietne singielki?! Kiedy upada tolerancja i demokracja, nikt nie jest bezpieczny!" Wychowywałem się w PRL-u, nie sądziłem, że doczekam jego kopii, ale z większym przytupem. Przy okazji możemy z bliska przyjrzeć się współczesnemu narcystycznemu światu, który dla jednej z głównych bohater jest rynsztokiem.
Już zdegustowany myślałem, że powieść skończy się "i żyli długo i szczęśliwie", a tu surprise. Swoisty manifest przeciw romantycznej miłości. Ciekawość, czy rzeczywiście tak jest, jak kreśli autorka: "Miłość była ułudą, naciąganą bajeczką dla naiwnych. Kobiety rzekomo szukały romantyków, ale znacznie chętniej rozkładały nogi dla złych chłopców. Chciały szacunku, ale zaskakująco kochały być szmacone. Rozglądały się za kimś na stałe, ale ochoczo ściągały majtki przed każdym przystojnym kolesiem, który tylko głębiej spojrzał im w oczy"?