Kerygmatyczne figury interpretacji

"Kerygmatyczne figury interpretacji" to książka, która prezentuje nowatorskie podejście do badań literaturoznawczych. W połączeniu z wcześniejszym dziełem "Poza horyzontem. Eseje o sztuce czytania (Ćwiczenia z poszukiwania sensu)" tworzy dylogię oferującą świeże spojrzenie na teorię literatury. Autor książki odwołuje się do chrześcijańskich koncepcji antropologicznych oraz kerygmatycznej szkoły interpretacji, prowadząc czytelnika przez metakrytyczną i metainterpretacyjną refleksję, która odnosi się do idei kerygmatyczności w kontekście lektury, interpretacji i krytyki.Tekst eksploruje kluczowe zagadnienia współczesnej myśli literaturoznawczej, które pojawiają się w postaci teorii i filozofii lektury-interpretacji-krytyki. W szczególności autor analizuje fenomen "olśnienia" podczas interpretacji, metafory związane ze zdradą i walką, prorocką oraz mesjańską rolę krytyków, a także zadaje na nowo pytanie o służebność interpretacji i potrzebę odniesienia do pierwotnego sensu. Rozważania te, obficie czerpiące z tradycji humanistycznych i badań literaturoznawczych, są konfrontowane z reinterpretowanymi fragmentami Pisma Świętego, które dzięki hermeneutycznej analizie zostają umieszczone w kontekście dylematów teorii interpretacji. Książka ukazuje, jak istotne są judeochrześcijańskie korzenie struktur narracyjnych oraz logiki w formułowaniu poststrukturalnych koncepcji, a także podkreśla, jak wartościowa jest postsekularna perspektywa dla krytycznego zrozumienia poststrukturalizmu.