Kapłan Bożego miłosierdzia. Ksiądz Zygmunt Golian (1824-1885)

Józef Marian Święcicki, jeden z redaktorów zarówno Tygodnika Warszawskiego, jak i Tygodnika Powszechnego w początkowym okresie ich działalności pomiędzy 1945 a 1953 rokiem, określił księdza Zygmunta Goliana jako gigantyczną postać w odnowie polskiego katolicyzmu. Ksiądz Zygmunt Golian, główny bohater tej książki, odznaczał się jako znakomity kaznodzieja i zaangażowany duszpasterz. Znany był jako ultramontanin, co oznacza, że był gorliwym obrońcą świeckiej władzy papieży oraz przeciwnikiem rewolucji i jej radykalnych metod. Był również patriotą, promującym ideały pracy organicznej, a także bliskim przyjacielem rodziny Wielopolskich. Stanowczo sprzeciwiał się społecznemu i politycznemu radykalizmowi oraz powstaniu styczniowemu. Pełnił rolę duchowego opiekuna Teresy Potockiej z Sułkowskich, założycielki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, które później stało się domem dla św. Faustyny Kowalskiej, i w znacznej mierze przyczynił się do powstania tego zakonu. Był także autorytetem dla młodego księdza Stanisława Stojałowskiego. Ponadto pełnił funkcję administratora parafii św. Floriana i bazyliki Mariackiej, a także proboszcza parafii św. Klemensa w Wieliczce. Ksiądz Zygmunt Golian miał istotny wpływ na reinterpretację pojęć miłosierdzia i solidarności, które stanowią znaczący polski wkład w dziedzictwo światowe.