Jedz, módl się, jedz

„Jedz, módl się, jedz” Michaela Bootha to książka, po którą sięgnęłam z czystej ciekawości – tytuł przykuł moją uwagę od razu. Nie da się ukryć, że to bezczelne nawiązanie do „Jedz, módl się, kochaj” Elizabeth Gilbert. I chociaż pierwotnie myślałam, że będzie to podróż podobna – duchowa, głęboka, trochę romantyczna – okazało się, że Booth serwuje zupełnie inną potrawę. I to taką z dużą dawką gorzkiego humoru, lekkiego cynizmu i pieprzu sceptycyzmu.
Na wstępie warto zaznaczyć: to nie jest książka dla tych, którzy oczekują mistycznego katharsis czy cukierkowej przemiany. „Jedz, módl się, jedz” to reportaż podróżniczo-kulinarny pisany z perspektywy człowieka, który – jak sam przyznaje – nie za bardzo umie się wyluzować. Booth to Europejczyk z krwi i kości, który jedzie do Indii z zamiarem zgłębienia sensu życia przez jogę, ajurwedę i kulinarne doznania. Brzmi znajomo? Owszem. Ale to, co robi z tym materiałem, różni się diametralnie od duchowych zapisków Gilberti.
Booth nie romantyzuje Indii. Owszem, potrafi docenić smak idealnie przyprawionego curry, zachwycić się zapachem kadzideł czy nawet poczuć pewien urok płynący z praktykowania jogi o świcie – ale to wszystko filtruje przez swoją chłodną, europejską wrażliwość i charakterystyczny, ironiczny styl. Przypomina to trochę podróż z marudzącym, ale inteligentnym przyjacielem, który co chwila rzuca sarkastycznym komentarzem, ale mimo to wciąga cię w swoją przygodę.
Styl Bootha jest lekki, nieco gawędziarski i bardzo brytyjski w humorze. Nie boi się przyznać do własnych lęków, uprzedzeń i gaf. Dzięki temu książka ma bardzo osobisty wydźwięk, a jednocześnie nie staje się zbyt egzaltowana. Podobało mi się to, że autor nie udaje, iż znalazł odpowiedzi na wszystkie pytania. Wręcz przeciwnie – wiele z jego spostrzeżeń to luźne refleksje człowieka, który wie, że świat nie zawsze ma sens, ale warto próbować go zrozumieć – choćby przez kuchnię.
Jednak... czegoś mi zabrakło. Może to kwestia dystansu emocjonalnego, który Booth konsekwentnie utrzymuje. Może tego, że jako czytelniczka szukałam momentów uniesienia, duchowej podróży, a zamiast tego dostałam coś bardziej przypominającego kulinarno-filozoficzny pamiętnik neurotyka. Zdarzały się fragmenty nużące, gdzie miałam ochotę krzyknąć „No dobrze, ale czy coś cię poruszyło?”. Czasami irytowało mnie też jego nieustanne narzekanie – choć wiem, że dla wielu czytelników to właśnie będzie stanowić o uroku tej książki.
Z drugiej strony – jeśli kochasz Indie, interesujesz się jogą, ajurwedą, filozofią Wschodu, ale nie jesteś gotów przyjąć tego bezkrytycznie i z różańcami w dłoni – ta książka może być dla ciebie. To wciągająca, momentami bardzo zabawna opowieść o zderzeniu kultur i mentalności. Idealna do czytania w fotelu z kubkiem chai i mapą Indii na kolanach.
Czy sięgnęłabym po nią jeszcze raz? Może nie. Ale nie żałuję, że ją przeczytałam. Zostawiła we mnie kilka myśli, kilka uśmiechów i apetyt na coś z garam masalą. I być może to już całkiem sporo.
Moja ocena: 3,5/5 – za styl, za temat, za autentyczność. Choć nie dla każdego, to dla mnie – mimo wszystko – smakowita podróż.