Jednostka, zło, historia w myśli Rousseau

Książka ta koncentruje się na myśli Rousseau, filozofa który mimo uznania, często pozostaje niedoceniany. Oferuje ona wnikliwą analizę jego kluczowych idei, koncentrując się na kwestiach zła, historii oraz roli jednostki, zarówno w kontekście pesymistycznej oceny kryzysu świata oświeceniowego, jak i rozwiązań związanych z emancypacją. Refleksje te są ukazane w dwóch głównych ujęciach. Pierwszy, dotyczący ewolucji myśli Rousseau, bada sprzeczności i wyzwania jego koncepcji, wskazując na przejście od dzieł teoretycznych do autobiograficznych. Tutaj książka wskazuje na kilka tez: przede wszystkim to przejście oznacza upadek myśli teoretycznej, a autobiograficzne pisma, naznaczone elementami obłędu, stają się integralną częścią jego filozofii, gdzie Rousseau wyciąga dramatyczne konsekwencje z wcześniejszych idei, dostrzegając ich niepowodzenie. Pokazuje to, jak w jego projektach emancypacyjnych dążenie do autonomii zmaga się z zależnością i zniewoleniem. Dzieła teoretyczne są przedstawione jako eksperymenty, świadome swych niepewnych podstaw, podczas gdy pisma autobiograficzne wyznaczają nową postawę wobec świata – samotny zwrot ku naturze i od eksperymentu do marzenia.W drugim ujęciu Rousseau jest ukazywany jako myśliciel wykraczający poza ramy oświecenia, otwierający drogę do nowoczesności. Dostrzega on dialektykę oświecenia i opisuje kluczowe problemy oraz bolączki, z którymi mierzy się nowoczesny świat, oferując na nie nowoczesne rozwiązania.