Ja wam pokażę! A nie mówiłam! Kolekcja Tom 2

Już lata temu określiłam samą siebie w sposób następujący: Jestem Grocholofanką! Stąd też postanowiłam przeczytać wszystkie jej książki. Zawsze uważałam, że pisuje trochę dla gospodyń domowych, ale cóż, gustu nie oszukam. Tylko jej książki są w stanie sprawić, że śmieję się na głos, a przeczytałam ich już wiele, może dlatego że czynione przez autorkę obserwacje daleko wykraczają poza określenie naszych matek, to w istocie ubranie w słowa wielkich obaw i wątpliwości jakie żywią kobiety w Polsce od lat i….. wszystkie one pozostają aktualne, ta książka pięknie się starzeje, wiele z ukrytych w niej prawd wciąż zadziwia;-)

Ja wam pokażę! jest specyficzną pozycją, bo lata temu oglądałam film, a wiadomo, lektura historii znanej to już nie to samo, co odkrywanie nowych zdarzeń i bohaterów. Film jest inny, być może minęło sporo czasu i pozwoliło to mojej wyobraźni pracować na pełnych obrotach, ale moja Judyta miała wygląd pisarki:)

Historia jest prowadzona tak lekko, ta narracja wręcz płynie, to jest polska wersja Bridget Jones, może nawet lepsza? Cudownie opisująca polskie realia, ale nie o te realia się przecież rozchodzi, chodzi o kobietę w 'sile wieku' nazwijmy ją grzecznie, nie do końca bardzo chudą/ładną/domyślną i rozsądną, ale sądzę, że równie dobrze można ją nazwać kobietą typową i wszystko będzie jasne.

Bardzo ale to bardzo odnalazłam w niej siebie, nie tylko w Judycie, ale i innych bohaterkach i bohaterach nawet, każdy z nas się czasem obraża, chce na siłę swatać innych albo lekkim oszustwem zmienić bieg zdarzeń.

Zwroty akcji są realne, nie ma tutaj rozwiązań w stylu cliche, wszystko jest poukładane i klarowne. Jasne, trochę ta Judyta naiwna i mnie to akurat mierzi, ale zauważyłam, że większość postaci literatury kobiecej taka jest. Nie papierowa, ale jednak zbyt naiwna by funkcjonować w namacalnym świecie.

Czyta się z uśmiechem na ustach, szybko i lekko, mozna się zapomnieć nad tą lektura, obudzić w srodku nocy i zastanawiać jak to możliwe, że obok leży książka wciąż niedoczytana, gdy potrzeba snu okaże się silniejsza, ale to tylko odłożenie w czasie tego co człowiek czuje gdy czyta wesołe przygody Judyty;-)

Lata temu to był hit! książka napisana na przełomie tysiącleci, idealnie wpisująca się w klimat zmian jaki dokonywał się wtedy w umysłach ówczesnych 30 ,40 latków, gdy rozwody właśnie przestawały być znamieniem na resztę życia określającym nieudane życie ludzi, na rzecz myślenia: a może to szansa aby znów być szczęśliwą?

To już 3 część serii „Żaby i anioły”. I jak zwykle było zabawnie, miło i przyjemnie. Uwielbiam te pytania Jutki natury egzystencjalnej, pytania jej czytelniczek/czytelników. Uwielbiam jej rodziców - Tatę „JaNaTwoimMiejscu” oraz Mamę „CzemuTyJeszczeNieŚpiszMojeDziecko”.
W tej części znów w życiu Judyty wiele się dzieje: ukochany Adaś wyjeżdża na pół roku do USA (czy zatem ich związek ma szansę przetrwać?), Tosia przygotowuje się do studniówki i matury (tak kochani, ta kolejność jest prawidłowa), w dodatku szykują się zmiany w pracy a Eksio (czyt. Ten od Joli) coś za często pojawia się w domu Jutki i coś często przebywa z Tosią (czyżby miał „niecne” zamiary ?).
Jak widzicie sporo się dzieje, a Judyta w centrum uwagi, pełna obaw i wątpliwości : o przyszłość swojej córki ... i swoją...😬
Tę serię pochłania się w zastraszajacym tempie. Styl autorki luźny, pełen ironii i sarkazmu. Dużo zabawnych dialogów, sytuacji praz przemyśleń głównej bohaterki. 😉 Gorąco polecam. Ocena 5/5!

“Ja wam pokażę” to festiwal memów w czasach, gdy o memach jeszcze nikt nie wiedział, doskonałe studium zmieniających się czasów, gdy nasi rodzice czyli pokolenie ówczesnych 30 latków wchodziło w nowa rzeczywistość, gdzie możliwości i szans było coraz więcej i…. często wszystkie one budziły ogromne obawy!

Ciąg dalszy życiowych perypetii Judyty. Tym razem, dla odmiany od części poprzedniej, gdzie większość problemów była imaginacją naszej bohaterki, faktycznie wiele rzeczy nie układa się po jej myśli. Jak to zwykle u Grocholi mamy do czynienia ze sporą dawką humoru i krytycznego podejścia do niby zwykłych, nieskomplikowanych (zdawałoby się) czynności domowych i nie ma w tym nic dziwnego, że książki tej autorki budzą pozytywne emocje. Bo czytając o tym, co właśnie przydarzyło się Judycie, czytamy w rzeczy samej o tym wszystkim, co kiedyś przydarzyło się nam samym, bądź naszym znajomym. Taka literatura pisana przez kobietę dla kobiet.
Przyznaję, że z trzech części, chyba właśnie ta ostatnia najbardziej przypadła mi do gustu, bo wreszcie przyjaciele Judyty przestali być tacy super idealni i na ich kryształowych charakterach pojawiły się skazy. Co w mojej opinii uprawdopodobniło całą historię, bo naprawdę ciężko uwierzyć, że babka otoczona jest samymi perfekcyjnymi personami, którym nie zdarzają się żadne potknięcia. Niestety, trochę szkoda, że jak już się potknęli, to od razu zaliczyli bolesne upadki. Najważniejsze jednak, że finał spełnił pokładane w nim oczekiwania zgodnie z maksymą: „wszystko dobre, co się dobrze kończy”.
Bardzo miła, relaksacyjna książka.

Już lata temu określiłam samą siebie w sposób następujący: Jestem Grocholofanką! Stąd też postanowiłam przeczytać wszystkie jej książki. Zawsze uważałam, że pisuje trochę dla gospodyń domowych, ale cóż, gustu nie oszukam. Tylko jej książki są w stanie sprawić, że śmieję się na głos, a przeczytałam ich już wiele, może dlatego że czynione przez autorkę obserwacje daleko wykraczają poza określenie naszych matek, to w istocie ubranie w słowa wielkich obaw i wątpliwości jakie żywią kobiety w Polsce od lat i….. wszystkie one pozostają aktualne, ta książka pięknie się starzeje, wiele z ukrytych w niej prawd wciąż zadziwia;-)

Ja wam pokażę! jest specyficzną pozycją, bo lata temu oglądałam film, a wiadomo, lektura historii znanej to już nie to samo, co odkrywanie nowych zdarzeń i bohaterów. Film jest inny, być może minęło sporo czasu i pozwoliło to mojej wyobraźni pracować na pełnych obrotach, ale moja Judyta miała wygląd pisarki:)

Historia jest prowadzona tak lekko, ta narracja wręcz płynie, to jest polska wersja Bridget Jones, może nawet lepsza? Cudownie opisująca polskie realia, ale nie o te realia się przecież rozchodzi, chodzi o kobietę w 'sile wieku' nazwijmy ją grzecznie, nie do końca bardzo chudą/ładną/domyślną i rozsądną, ale sądzę, że równie dobrze można ją nazwać kobietą typową i wszystko będzie jasne.

Bardzo ale to bardzo odnalazłam w niej siebie, nie tylko w Judycie, ale i innych bohaterkach i bohaterach nawet, każdy z nas się czasem obraża, chce na siłę swatać innych albo lekkim oszustwem zmienić bieg zdarzeń.

Zwroty akcji są realne, nie ma tutaj rozwiązań w stylu cliche, wszystko jest poukładane i klarowne. Jasne, trochę ta Judyta naiwna i mnie to akurat mierzi, ale zauważyłam, że większość postaci literatury kobiecej taka jest. Nie papierowa, ale jednak zbyt naiwna by funkcjonować w namacalnym świecie.

Czyta się z uśmiechem na ustach, szybko i lekko, mozna się zapomnieć nad tą lektura, obudzić w srodku nocy i zastanawiać jak to możliwe, że obok leży książka wciąż niedoczytana, gdy potrzeba snu okaże się silniejsza, ale to tylko odłożenie w czasie tego co człowiek czuje gdy czyta wesołe przygody Judyty;-)