Inwazja na Sycylię i kapitulacja Włoch

Sycylia, dzięki swojemu strategicznemu położeniu w centrum Morza Śródziemnego, od zarania dziejów stanowiła cenny punkt na mapie tego rejonu. W czasach starożytnych wyspa była obiektem zaciętej rywalizacji pomiędzy Grekami a Kartaginą, a także wewnętrznych konfliktów pomiędzy samymi Grekami. W końcu Rzymianie włączyli Sycylię do swego imperium, co miało istotne znaczenie nie tylko dla dalszej ekspansji Rzymu w kierunku Afryki Północnej, ale także dla zarządzania zaopatrzeniem Italii oraz kontrolowania żeglugi po ich „mare nostrum”.Mimo że minęły ponad dwa tysiąclecia, geopolityczna waga Sycylii nie zmniejszyła się. W czasie II wojny światowej wyspa zyskała nowe znaczenie jako kluczowy bastion podczas walk między państwami Osi a Sprzymierzonymi w regionie śródziemnomorskim. Sycylia stała się niemal „niezatapialnym lotniskowcem”, co ograniczało ruchy brytyjskie i alianckie na tym akwenie, nawet przy jednoczesnej kontroli nad Suezem i Gibraltarem.Książka przybliża, jak skomplikowane były plany zachodnich aliantów, zanim zdecydowano się na inwazję na Sycylię. Dla wielu takie lądowanie wydaje się dziś logicznym krokiem po sukcesach w Afryce Północnej, przypominając tym samym starożytną strategię Rzymian, którzy niegdyś wyruszyli z Tunezji na Sycylię. Ta operacja miała jednak rywali, a najpoważniejszym z nich była próba przekonania administracji prezydenta Roosevelta do przeprowadzenia w 1943 roku desantu w północno-zachodniej Europie, co miało odciążyć Związek Radziecki zmagający się z siłami Wehrmachtu.