Idealny ślub

„Idealny ślub” autorstwa Lucy Foley to thriller, który budzi we mnie bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony dostajemy świetny, duszny klimat odciętej od świata irlandzkiej wyspy i ekskluzywnego wesela z wyższych sfer, ale z drugiej to książka, która potężnie testuje cierpliwość czytelnika.
Muszę przyznać wprost, że początek powieści jest po prostu dosyć nudny. Przez dobrą połowę książki naprawdę niewiele się dzieje. Autorka bardzo powoli buduje napięcie, skupiając się na przeskakiwaniu między perspektywami wielu postaci i wprowadzaniu nas w ich osobiste dramaty. Choć rozumiem, że miało to na celu stworzenie tła psychologicznego, w praktyce akcja wlecze się niemiłosiernie. Poznajemy sekrety gości, czujemy rosnącą niechęć między nimi, ale momentami miałam wrażenie, że fabuła stoi w miejscu i zwyczajnie mnie nuży.

Jednak jeśli przetrwacie ten powolny wstęp, książka ostatecznie Was wynagrodzi. To właśnie końcówka jest absolutnie największym atutem książki. Kiedy wreszcie dochodzi do tragicznych wydarzeń, powieść nabiera świetnego tempa, a czytelnik dostaje to, po co właściwie sięgnął. Łączenie kropek na samym końcu i odkrywanie, jak misternie splatają się losy wszystkich bohaterów, jest naprawdę fascynujące i daje mnóstwo satysfakcji. Elementy układanki, które na początku wydawały się zbędne lub nudne, nagle wskakują na swoje miejsce, tworząc bardzo przemyślaną i zaskakującą całość.

Podsumowując jest to książka o bardzo nierównym tempie. Początek może zniechęcić brakiem akcji i dłużyznami, ale świetny finał i satysfakcjonujące rozwiązanie zagadki ratują sytuację. Polecam ją osobom, które cenią sobie powieści w stylu Agathy Christie i mają w sobie wystarczająco dużo cierpliwości, by dotrwać do genialnie poprowadzonego zakończenia.

3/5
Początek książki nie zachęcał mnie do jej kontynuowania. Wydaje mi się, że kwestią tego była mnogość postaci oraz pojawiające się ich perspektywy. Wprowadzało to poniekąd chaos, bo gubiłam się w tym kto jest kim w historii. Myślę, że niestety dzisiejsza rzeczywistość uczy dostawania wszystkiego od razu na tacy, więc przy wolniejszym rozwoju akcji może lekko nudzić, ale warto się temu przeciwstawiać.
Przebieg coraz bardziej intrygował ze względu na wielowątkowość oraz to, jakie wydarzenia były ukryte pod powierzchnią z pozoru prostej opowieści. Z czasem, ale także wraz ze zaznajamianiem się z bohaterami ich różnorodne spojrzenia, doświadczenia i interpretacje sytuacji stały się ogromną zaletą.
Zakończenie lekko mnie zdziwiło, bo im bliżej rozwiązania, tym więcej teorii miałam na jego temat. Konstrukcja w pewnym momencie zaczęła mi przypominać inne, już przeczytane przeze mnie lektury, a konkretnie: „Jedno po drugim” Ruth Ware oraz „I nie było już nikogo” Agathy Christie. Motyw jakim jest oddzielenie od reszty społeczeństwa wraz z dwojgiem gospodarzy łączy każdą z nich.