I otwarły się kominy niebios

Jadwiga Mizińska, poza swoim imponującym dorobkiem naukowym, jest również autorką licznych książek, które skierowane są do osób ceniących głęboką refleksję i kontemplację życia w jego zaskakujących przejawach. W jej twórczości, można znaleźć utwory takie jak "Duchy domu" (Lublin 2006), "Od cudu" (Częstochowa 2011), "Żuńczyk" (Lublin 2014), oraz "Ocalona Atlantyda" (Lublin 2018), które stanowią cykl o charakterze filozoficzno-autobiograficznym. Każda z tych książek zachęca do rozważenia natury rzeczywistości, relacji międzyludzkich, odpowiedzialności za własne życie, a także podejścia do osobistych wspomnień. Czy czytelnik postrzega siebie jako ofiarę trudnych doświadczeń z dzieciństwa, roztaczając wokół rachunek za niewykorzystane szanse, czy też potrafi odnaleźć w świecie i ludziach wokół siebie odrobinę dobra, pozwalając sobie na spojrzenie z perspektywy dojrzałego człowieka?Książki Mizińskiej stanowią wspólną całość, w której autorka umiejętnie łączy swoje osobiste wspomnienia z filozoficznymi rozważaniami. Dzieli się swoją mądrością wypływającą zarówno z naukowej i filozoficznej wiedzy, jak i z życiowych doświadczeń. Lektura jej dzieł wywołuje u czytelnika pewne zawstydzenie z powodu zdolności do trywializacji rzeczywistości i nieumiejętności patrzenia na świat z empatyczną mądrością.Podobnego rodzaju refleksje pojawiają się przy czytaniu "I otwarły się kominy niebios", której tytuł odnosi się do biblijnego potopu i symbolizuje ważność osobistych oraz globalnych doświadczeń, takich jak miłość przeplatana cierpieniem czy wpływ pandemii COVID-19. Książka ta jest swoistą literacką spowiedzią człowieka próbującego odnaleźć harmonię w przeszłości i teraźniejszości.Jadwiga Mizińska z charakterystyczną skromnością nazywa siebie "prostym wyrobnikiem słowa", jednak jej prace przeczą tej tezie. Autorka z wielką odwagą i mądrością podejmuje trudne tematy, mierząc się z problematyką cierpienia, choroby i osobistych strat. W jej twórczości odnajdziemy również konfrontację z demonami przeszłości, jak wybory dokonywane w czasach PRL-u czy zmiany społeczne i technologiczne.Pojęcie spowiedzi, w wymiarze zarówno religijnym, jak i metaforycznym, jest tym momentem, gdy człowiek staje twarzą w twarz z prawdą o sobie. Wymaga odwagi, by oddzielić się od codziennych trosk i zgiełku mediów społecznościowych, i w ciszy zrozumieć siebie – bez upiększających kłamstw i wygodnych przemilczeń, w konfrontacji z rzeczywistością swojego prawdziwego "ja".