Horyzont zdarzeń

Mirosław Mrozek w swoim debiutanckim zbiorze wierszy "Horyzont zdarzeń" zaskakuje dojrzałością i spójną konstrukcją. Zazwyczaj młodzi poeci w swoich pierwszych tomikach prezentują wpływy różnych mistrzów, których podziwiają i na których się wzorują. U Mrozka jest inaczej; jego poetycki głos jest wyrazisty i spójny. Wiersze wydają się płynąć z jednego źródła, co świadczy o silnym osobistym stylu autora, wiedzącego, czego oczekuje od swojej twórczości. Choć trudno jednoznacznie określić jego inspiracje literackie, można dostrzec subtelny wpływ Biblii, choć język jego poezji jest nowoczesny.Mimo delikatnych religijnych nawiązań, Mrozek nie wpisuje się wprost w tradycję poezji religijnej takiej, jaką tworzył ks. Jan Twardowski. W swojej twórczości bliższy jest Jerzemu Liebertowi - jego wiersze są bardziej buntownicze i poszukujące niż wyznawcze. Jedną z najbardziej zapadających w pamięć myśli jest ta wyrażona w wierszach, w których poeta przyznaje się do ciągłego poszukiwania i niepewności: "zostałem powołany do błądzenia". Postrzega poezję jako formę diagnozy, a nie dialogu, wpisującą się w szerszy kontekst myślenia i działania.Tematyka twórczości Mrozka obraca się wokół cierpienia jako nieodłącznego elementu życia, co mocno przejawia się w wierszu "W cieniu". Opisuje on ludzkie obawy i niepokoje w prosty, ale przejmujący sposób, za co wdzięczni mogą być Bogu Ojcu i Matce Naturze, za to że dały mu takie zdolności wyrażania myśli. Ciekawi mnie, co sądziłby o tym zbiorku Henryk Bereza, mentor konkursu. Choć odpowiedź pozostaje nieznana, ufam, że doceniłby Mrozka za jego odwagę w przyznawaniu się do niewiedzy i umiejętność pisania w sposób przemawiający do czytelnika. Dzięki wierszom Mrozka, czujemy, że podziela nasze doświadczenia i przemyślenia.